Hayata dair ne varsa..

[blueice]

Selinamm´isimli üyeden Alıntı

Kadın her sabah olduğu gibi o günde beyaz degneği ve el yordami ile otobüse binmişti.
Şöför : Soldan üçüncü sira bos hanimefendi, dedi.
Kadin 32 yasinda güzel bir bayandi ve esi oldukça yakisikli bir hava subayi idi. Bundan birkaç ay önce yanlis bir teshis sonucu gerçeklestirilen ameliyatla gözlerini kaybetmisti genç kadin ve asla göremeyecekti.
Kocasi ameliyattan sonra aci gerçegi ögrenince yikilmis ve kendi kendine bir söz vermisti. Asla karisini yalniz birakmayacak, ona sonuna kadar destek olacak, kendi ayaklari üzerinde durana kadar cesaret verecekti.
Günler geçiyordu. Kadin her geçen gün kendini daha kötü hissediyor, çok sevdigi kocasina yük oldugunu düsünüyordu. Esinin bu içine kapanik,karamsar hali kocayi çok üzüyordu. Bir an önce bir seyler yapmasi gerekiyordu, karisi günden güne kendi içine kapanik dünyasinda kayboluyordu.
Bütün gün düsündü koca nasil yardim edebilirim güzeller güzeli esime. Birden aklina esinin eski isi geldi. Geri dönmesini isteyecekti. Ama bunu ona nasil söyleyecekti, çünkü artik çok kirilgan ve nesesizdi. Bütün cesaretini toplayarak aksam karisina konuyu acti.
Karisi dehsetle gözlerini acti.Ben bunu nasil yaparim ben körüm, diye bagirdi.
Kocasi ona destek olacagini her sabah ise onu kendisinin birakacagini ve aksam alacagini ve ona çok güvendigini söyledi. Çünkü esini taniyordu ve bunu basarabilecegini biliyordu.
Kadin büyük bir umutsuzlukla kabul etti çünkü esini çok seviyordu ve onu kirmak istemiyordu.
Her sabah esini isine birakiyor ve aksamlari aliyordu fedakar koca. Günler böyle ilerledi karisi eskisinden biraz daha iyiydi. Fakat kocasi daha fazlasini istiyordu , kendisine söz vermisti sonuna kadar gidecekti.
Aksam karisina: Artik ise kendin gidip gelmelisin, dedi,. Kadin sasirmisti. Bunu asla yapamayacagini söyledi. Kocasi israr edince onu yine kiramadi ve bütün cesaretini topladi bunu kendisi de istiyordu ama o kadar güveni yoktu.
Sabahlari kadin artik otobüs duragina kendisi gidiyor, otobüsüne biniyor ve otobüsten inerek isine gidebiliyordu ..
Günler günleri kovaladi hiçbir problem yoktu. Yine bir gün otobüse binerken, soför :
- Sizi kiskaniyorum, hanimefendi dedi.
Kadin kendisine söylenip söylenmedigini anlayamadan, neden , diye sordu.
Soför, - Çünkü her sabah sizin arkanizdan bir hava subayi genç adam otobüse biniyor ve bütün yol boyunca sevgi ile size bakiyor, otobüsten indikten sonra yesil isikta yolun karsisina geçmenizi bekliyor siz binaya girdikten sonra arkanizdan öpücük yollayip size her gün sevgiyle el salliyor , dedi."

bu ne kadar güzel bir hikaye ya çok teşekkürler selinam

[sarahhh]

ayyyyyy inan ne yazacagımı bilemiyorum...
ya ben son günlerde çok duygusallaştım yada gerçekten duygusal biriyim...
bayıldım hikaye hani nerdeyse keşke o kadının yerinde olabiseydim diyesim var...
böyle bir aşk nerde ya yok ki...
umarım vardır ve inş. bizleri bulur ne diyim...
bizimle bu hikaye paylaştıgın için tşk ederim selinam ...
kusuruma bakma son günlerde nette fazla giremedigimden yorum yazmaya fırsatım olmuyo...
dersler yogunlaştı bilgisayara fazla oturamıyorum...

[Selinamm]

sarah harika bir yazı dimi canım nerde böle aşk şimdilerde...

[sarahhh]

ben zannetmiyorum bu zamanda böyle bir aşkın varlıgına ama içimdeki his var diyo...
varsa umarım herkese böyle bir aşk nasip eder...

[Selinamm]

CANIMI ACITIYOR


Canımı acıTıyoR sénsizLik...qözLéRin qözLéRimé héR DéqDiqinDé öLüyoRum...

dü$ünüyoRum....Nérdé haTa yapTım diyé...ama ßuLamıyoRum...

Hani sén qiTmi$Tin...arkanı Dönmédén ßi Daha....
ßénsé dizLéRimin üsTüné Cöküp kaLmı$Tım...
qiTméLiyim démi$Tin Sén...
ßénsé Sadécé arKanDanßakmı$Tım....


kaßuLLénémiyoRum KAHRéTSİN !!! ayrıLıqı, YanLızLıqı Kéndimé YédiRémiyorum...


Hani Néfés aLmakTı Ya SéninLé oLmak...
NéFéSsiz ya$ayamıyoRum...!!


ßi qün UyanıCam ßu kaßuSTan...
ßunLaRın ßi hayaL üRünü oLduqunu qöRünCé saRıLıcm ßoynuna Sımsıkı...
O an anLıCam... éLLéRini O an Daha ßi Sımsıkı TuTuCam...

O an Daha ßi a$ık oLucam Sana... Ama yiné Dé ....Yiné dé SénDén Duymak isTiyoR qönüL...
qéRCékTén... ''ßitiyoR muyuZ ? Yoksa CokTan ''ßiTTik'' mi ?!







ALINTI

[Selinamm]

DOKUNSALAR AĞLAYACAĞIM


‘İyi’ demek adettendir ya !
‘İyiyim’ dedim…
Değilim.

Anlatılması zor bir duygu içimde ki.
Her harf
Her kelime
Ve her cümle, olduğundan ya çok basit ya da daha karmaşık bir hale getiriyor dilime getiremediklerimi.

Birgün konuşmayı unutmak, sadece susmak istiyorum.
Birgün susmayı unutmak, olur olmaz konuşmak istiyorum.
‘Kime, neye konuşursan konuş’ diyorum…
Yeter ki susma!

Hiçbir söz yetmiyor, beni 'bana' anlatmama…
Dinleyemiyorum kendimi, acımadan içim…

Dokunsalar ağlayacağım bir ömür boyu…
Ve değseler hüznüme, döküleceğim parça parça…

Bir anlık değil, boğulduğum bilinmezlik.
Acısı çıkıyor sustuklarımın.
Oysa ben iyiyim görünürde !

Anlamını içime çeke çeke mutluluğa erişemiyorum...
Ya hep ben fazla geldim ya da hep bir şeyler eksik kaldı…
Şimdi iyi olan ne varsa, üzerine çizgi çekemediğim kırgınlıklar sarıyor dört yanını.
Ve ben,
İyi olmanın eşiğinde, korkulara kapılıyorum anlamadığım bir biçimde…
Sebebim yok.
Belki de çok…

Biliyorum;
Ben bile kendimi anlayamıyorken anlaşılmayı beklemek, hayalden de öte .

Ben kendimi,
Görmüyorum
Duymuyorum
Ve bilmiyorum…

Dokunsalar ağlayacağım bir ömür boyu…
Ve değseler hüznüme, döküleceğim parça parça

[Selinamm]

[Artık çok özlediğim düşlerim gerçek olmalı, artık rüyalara
uyuduğum zaman uyanmamalıyım...
O çok özlediğim sevgiye alda götür beni...
İkimiz tek atan bir kalbi taşırken, ayrı bedenlerde yaşamak
istemiyorum...
Ne olur gel de gidelim artık...



Bir güneşin altına sığınmalıyız ve ruhumuzu aynı yağmurlar ıslatmalı...
Yetmedimi sensizliğim?
Herşeye razı gözlerim yeter ki tek seni görmeliyim...
Yolu sen göster al sevgiye götür beni...
Kuş cıvıltıları ve güzel bir evim olmasa da olur,
yeter ki sabahları sen uyandır beni...



Ve artık o çok özlediğim dünyaya gitmeliyiz,
gel tut kolumdan götür beni...
Sen yokken mevsim kış, tut da baharlara çal beni...
Al götür çal beni...
Geceleri ben uyurken sarıl bana, sıcaklığında ısınmalı ruhum,
sensizliğinde üşümemeli...



Hazırım ben. Bekliyorum, sen gelmeyi unutsanda...
O çok özlediğim düşler ülkesine kaçır beni,
Hadi al kollarına rüyalara uçur beni...
Tut Yüreğimden!!!
Yolu Sen Göster, Sevgiye götür Beni...

[Selinamm]

AYRILIK UNUTANLARA MAHSUS


Kırmızı kazağı ve şapkasıyla bütünleşmiş kıpkırmızı dudaklarını izledi. Ve gözlerini... Sonra söylenen sözlerin, sevdiğinin bir şakası olmadığını hatırlayınca; beynine nüfus eden öfaaai kelimelerle sert bir ses tonuna aktardı;
”Garip!”
Kız;
“Neymiş garip olan?”
Çocuk;
“Tam iki dakika önce, sebebini bile anlayamadığım sözleri söylemeden önce, bu masada oturan iki sevgiliydik, canımın taa içindeyken artık gözlerinin içine bakmaktan çekindiğim bir yabancısın… Ellerini tutamadığım, saçlarını okşayamadığım, kulağına sevgi sözcükleri fısıldayamadığım… Bak, bak söz bir daha üzmücem seni. Hiç tartışmıcaz. Kurtarıcam ilişkimizi. Sadece tek bir şans daha. Hadi sevgilim ne olur…”
Çocuk kızın ellerini elinin sıcaklığıyla sardı. Kız ürkek tavırla ellerini çekti.
Suçlu bakışlarla ve suçluluğun verdiği titrek sesle;
”Ayrıldık diyorum anlamıyor musun, kes artık şunu!...”
Çocuk şaşkındı, endişeli ve üzgün. Tekrar bir ümitle sarıldı sevgi sözcüklerle;
“Seni çok seviyorum… Biliyorum sen böyle bırakmazsın beni… Sende beni seviyorsun işte. Peki neden bu ayrılık!”…
Kız sesini çıkarmadı. Başını öne eğdi. İki damla akıttı gözlerinden. Gözyaşlarını göstermeden sildikten sonra sert bir şekilde ayağa kalktı.
“Gidiyor musun… Hiç bir şey söylemiycek misin?...”
“…”
“Peki! Tamam git hadi! Terket böyle haince!”
“…”
Sessizliğini koruyarak birkaç adım attı. Beyni uyuşmuştu sanki, midesi bulanıyordu. Deli gibi sarılıp hiç bırakmamak isterken, istemediğini söylemenin ve çekip gitmenin zorluğundan olsa gerekti…
Çocuksa ağlamamak, sinirden ortalığı yıkmamak için dişlerini sıkıyordu. Bıraktı sonunda kendini. Haykırırcasına;
“Aahhh! Ne zormuş artık ona dokunamıcamı, onu koklayamıcamı bilmek Ya’rab!”
Kız arkasına bile dönüp bakmadan soğuk kanlılıkla adımlarını atıyordu. Dimdik tutuyordu başını. Havanın soğukluğuyla, denizin hoyrat dalgalarının getirdiği rüzgar birleşerek gözlerinden akan yaşları donduruyordu sanki.
“Aptal!” dedi. “Aptal… Seni seviyorum… Ama mecburum… Sus artık! Hıçkırma… Canımı yakıyorsun…”
Çocuk duymuyordu bile bunları… Kendi kendine mırıldanıyordu kız… Durdu. Dayanamadı, arkasına döndü… Omuzları yere düşmüş, gözleri sulu sulu olan sevdiğine baktı… Sonra gene kendi kendine mırıldandı…
Çocuk son nefesini tüketerek arkasından haykırdı;
“Biricik sevdam! Ayrılık unutanlara mahsus!...”