Dostoyevski

[doğangüneş]

Fyodor Mihailoviç Dostoyevski 1821’de Moskova’da doğdu. Babasından Fransızca ve Latince öğrenmiştir. Mutsuz bir çocukluk dönemi yaşamıştır. Annesini 16 yaşındayken veremden kaybetmiştir. Bir yıl sonra Petersburg’daki askeri mühendislik okulu’na girdi. Ancak edebiyata olan düşkünlüğü nedeniyle ordudan ayrıldı. Babasının çevresinde zalim, alkolik ve kaba birisi olarak tanındığı ve çevresinde çok sevilmediği, bu nedenlerle öldürüldüğü düşünülmüştür. Dostoyevski’nin sağlığı pek iyi sayılmazdı. Epilepsi (sara) nöbetlerinin kendi üzerinde çok olumsuz etkileri vardı ve sara nöbetlerinin ne zaman geleceği sıkıntısını içinde yaşatıyordu. 25 yaşında iken ilk romanı “İnsancıklar” ı yazmıştır. 28 yaşındayken, özgürlük yanlısı gençlerle iletişime girip, yönetime karşı komplo düzenlemek suçundan ölüme mahkum edilmiş, ama infazdan hemen önce çar tarafından bağışlanarak, Sibirya’ya sürgüne gönderilmiştir. 4 yıldan fazla bir süre de Sibirya’da orduda er olarak görev yaptı. Subaylığa dek yükseldi. 1857 yılında dul bir bayan olan ve tıpkı annesi gibi veremli olan bir kadın ile evlendi. Petersburg şehrine döndükten sonra, hapis ve sürgün hayatında yaşadıklarını “Ölüler Evinden Anılar” adlı romanına yansıtarak ikinci eserini yayınlamıştır. Bunu bir yıl sonra “Ezilenler” izlemiştir. 1863 yılında karısını ve erkek kardeşini kaybeden yazar, kendini artık sadece yazmaya verdi. Eliaçıklığından ve kumar tutkusundan dolayı borç içinde yüzmekteydi. Bu dönemde “Yeraltından Notlar”, “Suç ve Ceza”, “Kumarbaz” yazdıkları arasında sayılabilir. Bu dönemde çıkardığı dergiler yasaklandı. İlk eşinin ölümünden 4 yıl sonra ikinci evliliğini yapmış, yeni eşi ile tutuklanmaktan kurtulmak için Avrupa’ya gitmişti. Burada kumarhanelerde vaktini geçirerek, varolan kısıtlı parasını da yitirmişti. Burada üç çocuğundan birini kaybetti. Ülkesine dönene dek, “Budala”, “Ebedi koca”, “Ecinniler” i kaleme aldı. Dönüş sonrasında çar kendisinden çocuklarının öğretmeni olmasını istedi. 1879 yılında şaheseri denebilecek bir eseri olan “Karamazov Kardeşler”i kendi ülkesinde tamamladı. Epilepsi ataklarının çoğaldığı dönemlerde, zorluklar içinde çalışmalarını sürdüren, bu büyük yazar 1881 yılında 60 yaşındayken akciğer kanamasından ölmüştür. Toplumda önemsiz ve kabul görmeyen kişilerin bile hayatlarını sebep ve sonuçlar açısından incelemiş , kişilerin davranışlarının altında yatan psikolojik etmenlere dikkati çekmiştir. Kendinden sonrakilere rehber olmuş, eserleri, yazar ve düşünürleri etkileyerek dünya edebiyatının başyapıtları arasında yer almıştır.

[YukseLL]

Eserleri
İnsancıklar (1846)
Öteki (1846, 1978)
Ev Sahibesi (1951, 1970)
Beyaz Geceler (1934, 1983)
Bir Yufka Yürekli (1957, 1985)
Netoçka Neznanova (1937, 1964)
Stepançikovo Köyü (1948, 1973)
Ölü Bir Evden Hatıralar (1946, 1969)
Ezilenler (1957, 1982)
Yeraltından Notlar (1973, 1985)
Suç ve Ceza (1945, 1984)
Kumarbaz (1941, 1986)
Budala (1941, 1985)]]
Ebedi Koca (1955, 1984)
Ecinniler (1960, 1984)
Delikanlı (1946, 1985)
Karamozof Kardeşler (1940, 1984)

UZUN ÖYKÜ:Amcamın Rüyası (1868, 1973)
GÜNLÜK:Bir Yazarın Günlüğü (günük) 1975)
KONUŞMA: Batı Çıkmazı: Puşkin Üzerine Konuşma (1975)

[Gülüm]

Suç ve cezayı kalbim çarpa çarpa okumuştum gerçekten heyecanlı bir romandı,güzel bir paylaşım olmuş ellerinize sağlık:)

[Karakarizma]

Dostoyevski en iyi roman yazarlarından birisidir. ama buna rağmen hayatı çok çalkantılı geçmiştir.

malesef bir tek suç ve cezayı okudum çok güzeldi ama diğer romanlarınıda okumak isterim hatta istemek yetmez en yakın zamanda temin edip okuyıcam