Kefalet…

[blueice]

Alnının akıyla koyu bir geceye arınan, ferini kentin çıkmaz istifli kör kuyularında kaldırımlara suret düşüren sokak lambalarının dibinde ölümüne can verdiğim yerli düşlerimdesin…

Gözlerini gözlerime dar ederken zifiri karanlığım, vakti ölümlere tutulmuş zindan yarınlarımda ayrılığın ezeli katlini sözlerine ihbar ediyor gece ‘’sus”larım… Elleri gitmelerine uzanmış ölüm süsü vedalarımsa gözlerini kente araladı. İçinin ceset yalnızlığını göz kaldırımlarına düşüren yağmurlar kördü, sağır ve dilsiz… Varlığımın kefaletini eski bir ezberin sır tutmuş hükmüyle ödetirken dilime, söyleyemediklerim vaziyeti puslu bir camın ardında kente düş satmak olan mazinin üç kuruşluk hesabınaydı…
Yaşayamadıklarımla tutuldum yağmuruna…

kem sözler adına kuruldu…
yıllarsa geçmeyenin göz hapsinde…
Yokluğunu ölümle ağırlamanın gelmelerinden pay ettiğim artık yalnızlığı var şimdi düş çıkmazlarımda …

Düş sokaklarıma!
Kent yalanlarından bozma aslına sevdamı sürgülemeyi, ağzımı hırpalayan sahte tebessümlerin söze aydınlık tüm elemini gecelerimde uyumayı bildim ben…Vakti yüzümde dolmuş bekleyişimin sana erteli bir dünü daha! Gönül durağında ineli çok oldu ve sen hala inanıyor musun ki sbetine kurulu suslarımla göçüm yüzüne terk!

Beni içine kandır!
Tüm yalanlarım yalnız..

Boyumun yetişmediği avlularında yüzüne örülen adımlar kadar sana geldim.. .Ellerim ellerinin bir başka karartısı, açık kalan zarfların içinde avuçlarını karalayan adresime bilindik vedalarını yazarken sen,yüzünün terkedilmiş ‘’sus”undan kuruyan ağız kıyısı sana gelmelerini haykırıyor…
Dilim gittiğinin eskimiş nüshasıdır…
Ağız kıyısı sevmelerimle ben yüzünün kızıyım!
Eli yüzü güzel adam
Dilime karşılık ver!

Buruşturulmuş küfürler ancak kent çocuklarına yakışır derdin, şimdi tüm yeminlerimi tükürdüm ben! Ağzımda kağıttan bir kalabalığın çiğnenmiş gürültüsü ve içimde yerini yurdunu edinememiş kırık kanatlı göçmen kuşlarım…sinene çektiğin tüm evvel zamanlarını bir masalın artık cümlesinde kuruyorum…Aramızın çok yıllı nidasını kamburunda taşıyan eşkıyalarsa bizden çok şey aşırdı…Yokluğuna er geç tanık olduğum gönlünden göçme bir aşkın leşini de kent çocuklarına kaptırdım ben!Ellerinde büyütülmemiş zamane yıllarımla ”yaş”lı gözlerinde bir albümü saklıyor bak mazi…
tüm çocuklar suskun…

Sensizliğe kasıtlı avazlarım,sözüme kara çalan bir iç tembihi gibi hep bildiğine infazdı oysa…gürültü heybeli bir mahkumiyetin lafı kalabalık koğuşlarında yargılar muamma ve ifademe vebal…İçini çek zimmetimden…

Hısımsız tanıklığımın en makbul refakati dilimde tutuldu…lal nöbetlerimin iç kanamalı kahrı bizsizliğe ömür…Enkazı gecelerime gömülü cenazemi morg yalanlarınla kaldırdın yazgıma…
lutfet!

Sukut kelimemin bedelsiz ‘’sus”una konuşan tüm yeminlerimi maharetime ödetti…sözümün sırası sende!!!zamanını yalnızlığıma katıklayan bir mazinin tüm yaş küçülmeleriyle sayfalarına uzandım.İçine yorgun istirahat’larımın gönül tutanaklarında belli ki elemim gururunun müsveddesi!!! ne karalamak alır kahrını ne de avutabilmek!
içinde temize geçirilmemiş bir insan kiriyim!
Elim de sen , yüzüm de…

Kentimizin elleri nasır,
Yollar kızıl saç uzuyor…

alıntı

[RABİA]

Beni içine kandır!
Tüm yalanlarım yalnız...


Ne demeli bu yazıya...Herbir harfi,herbir kelimesi yüreğimi titreten bu yazının güzelliği nasıl ifade edilmeli,bilmiyorum...

Sadece teşekkür edebiliyorum...Harikasın...