Senin Gözyaşındı İçime Düşen Ateş...

[RABİA]

Utanma gülüşünden o gülüş bana çok şey öğretti… Kimsenin gülüşünde bir şehri seyretmedim, düşlere dalmadım, yok saymadım yeryüzünün şeklini, kendimi unutmadım… Hiç kimsenin sesin de kaybolmadım, sayıklamalarım oldu tanrıya yalvardım… Bal olan dilini ağızlamak isterken uyandım gecelerce ve koklamadım saçlarını hiçbir kadının, öpmedim uçlarından gizli gizli… Biliyordum senden sonra kimsede cennet gibi kokmazdı, hacışakir lavanta… hiçbir kadın aldırmazdı buna…
İçimdeki evet’’’sin de bana… Şarkılar söyle sonra, her zamnki gibi içten ve isteyerekk dinliycem seni…Sabırla beklicem sonuna ekleyeceğin şiiri ve öpücem göz bebeklerini, içimden geçirmekten ve sıkıştırmaktan, ağrılı sessizliğim bozulacak“kadınım” seslisi düşçek dilime, yedi harfle coşacak gök kubbem, defalarca tekrar edicem bu kelimeyi son arzumdan kurtulacak, azat edilecek bir düş daha yazacak kader…Kalemden yüreğine sayfalar biriktirip seni hayata bırakmak yok artık… Bu hasreti çoğaltmak yok…denizz gibi. derken yanımda olmalısın dost sohbetinde beraber gülmeliyiz sonunu beklemeden…Çocukluğum değil kadınım olmalısın o düşten çıkmalısın benimle…… ????????????
Hayaller gerçekten uzağa düşmeyi seven, yaramaz bir çocuk gibidir… Şakayı sever ve kaçmayı gerçeklerden… Bırak kayıt altında kalsın sevdamız “bizi ayıracaklar”
Ve unutmadan biberi ben koydum o kümese sen sevme diye benden başkasını… Kıskandım bir ördekten, sakladım… Ve babamın tokadına ağlamadım eve koşarken senin gözyaşındı içime düşen, ben yandım… Sen ağlarken ve anladım ki senden başka bir şeye dönüşmeyen bir dünyam olmalı geri kalanımda, artık ördek katili olmak istemiyorum… Bide sensiz kalmak istemiyorum gecelere..bide nımm nımm nımm yemekler yapalım senle.. Bide Seni Seviyorum…
alıntı...