kırık kulplar

[Karakarizma]

Benişm kalbimin eline bir defa kulp geçti.İki tane var dı kkulpu tuttuğum bardağın veya artıkk ne ise. Ama önce ben kırdım kulbunu lakin kulp benim içimde kırık kaldı. Hiç çıkmadı kalbimden.
Sonra sıcak bir yaz günü öğlenin o sıcağında kulbun diğerinin de kırıldığını duydum. Ağladım belki de ilk defa bu nedenle. Benim gibi bir koca çınar ağladı ve gece bıoyunca uyuyamadı. sağa sola çarptım kendimi...
Çarptıkça içimdeki acı büyüdü,,,,

Ve hayat beni öyle bir noktaya getirdi ki ben bile bazen inanamıyorum.

[blueice]

Akan gözyaşlarına ağlayamayacak kadar büyüdük,zamanı boş geçiremeyecek kadar kaybettik.İsterdim ki hep kazanalım;dostları ,sevgileri,sevgilileri,aşkları,dünyanın tüm şanslarını....
günleri boş boş harcarken sormadım kendime ben nereye gidiyorum nerede durmam gerekiyor diye.Belki hayata acele ediyordum,bazı yitirdiklerimi yeniden ve sadece kendime istiyordum.Koşarken pek çok insan bıraktım geride, yerinde ve yersiz bırakılışlar...
Şimdi işte böyle kırık kulpların derdine düştük hep beraber.Kimimiz kayıplarını,kimimiz mutluluklarını, kimimizde aşklarını andı,yandı.Eğer hayat geriye akabilseydi DUR diye hep beraber bağıralım derdim ama biliyorum ki hayat benle beraber büyümüş, belli ki yaşlanmış ta.Sıra bende, sizde şimdi.Uzat arkana sakladığın elini de tut hayatı kulpundan.Otur şöyle karşısına, söyle orta şekerli türk kahvesini. Aldın mı hayatın kahvesinden bir yudum?
Bak anıların sırtına destek ,geleceğine ışık oldu.Göremiyorsan daha dikkatli bak, gördün mü?Hadi kulpuna destek, hayatına ışık geldi. Kayıplara değil, kazançlara gidişler şimdi. Yüreğin ısındı mı güneş değmiş gibi ya da aşık olmuş gibi? Çocuğuna bakar gibi sıcacık ve ıslak mı bakışların? Utanma insansın sen, ağla korkma.Mutlulukların çoğalıyor ,yenisini üretiyor.Hadi yaşa..............................HEM DE DOYASIYA............

[Selinamm]

Tebrikler arkadaşım..

[Karakarizma]

Yıllar geçse de üzerinden unutamıyorsan vardır muhakkak bir sebebi. Bazen o kadar anlamsız ve basit şeylerden kaybederiz ki mutluluğu.
sonra ne kadar yansan da fayda vermez.

Geçen geçmiştir dostlar

[blueice]

[blueice]

[blueice]

Kulplarla başlamıştık bu hikayelere her şeyi fincanı tutabildiğimiz gibi tutabiliriz sandık.Belki de birilerinin bizi tutmasını sağlamak, hatta tutulmaktan kaçtık.Hepimizin isyanlarını,haykırışlarını barındırdı bu satırlar.Kendimizden sakladıklarımızı döktük buralara.Gerçek olarak tutamadıklarımızı burada yakalamak istedik.Belki bulduk, belki kırıldık,belki de kandırıldık.Yaralarımız kanadı yine ,biz yine sardık.Gangren olmuş elimizi ,ayağımızı bu satırlarda kestik ama yine e de atmaya kıyamadık sakladık.Biz iflah olmaz kırık kulplarız.Her kırılışta elimizde zamklar yapıştı, yapışacak.

Hadi vazgeçelim bu sevdadan.Ne yapışıyor ,ne de akan kan diniyor.Yeni bir pencere açılmış,şu karşıdaki mağazada yeni raflar varmış bizi alacak.Yeni hayat,yeni ev,belki de yeni kulplar.Eskiyi anlatmayan ,kırılmayan,kanatmayan.Sıkıca tutan ve tutulan.............

[blueice]

Hayatın hep acımasız yönü ezer bizleri,kanatır.Hanginize sorsam derin diyeceği bir yarası vardır.Benim de var,sizden farklı değilim bende.Nefes alıyorum,besleniyorum,hissediyorum.Zaman zaman çoşkulara dalıp unutuyorum kederleri,zaman zaman da kederlerin ummanında boğuluyorum.Kalemi alırdım eskiden elime boğulurken,kelmelere tutunup diplerden çıkabilmek için.Hayatın götürdüklerinden çok getirdiklerini beklerdim kapıda,ama ya gidenler.Onlara şanına yakışır bir uğurlama töreni ile yapamamıştım, gelenler gözlerimi öyle büyülemişti ki ozaman.Gençliğin verdiği heyecandan, belki de hayat okulunun hayta 1.sınıfının büyülü sıralarındandı bu duyarsızlıklar.Zaman geçtikçe perdeler indi ve gerçekler yüzüme çarpmaya başladı.Neredeyse elimde hiç birşey kalmamıştı gidenlerden sonra.Zaman ne zamanı bilemiyor insan değil mi? Zaman kendine gelme zamanı dedim,kapıyı kapattım.Gelenlerin pencereden, bacadan geleceğini bile bile gidenlerin önünü kesmeye başladım.Son sınıfta öğreniirmiş herşey, nerden bilebilirdim bunları? Ölüm zamanı gelince insan daha bir heyecanlanırmış meğer sanki yeni doğmuş gibi.Gün doğumlarına değil de gün batımlarına hayranlık duydum.Gurupların bu kadar güzel olduğunu neden söylemedin bana? Yoksa bunca yıldır esirger miydim bundan gözlerimi? Hayatın bitimine yakın tadılan bu tad ölüme de mutlu götürür insanı, artık böyle düşünüyordum.Yılların bu tatla geçip gitmesini istedim,geç kaldığımı biliyordum ama mutluluk,huzur geç kalmaya bakmazmış meğer.Ben gidenlerin arasında onları da göndermişim aslında.Şimdi penceremde oturup onları bahçemde oynarken izliyorum.Gökkuşağının renkleri dolsun artık gözlerime ve geleceğime.........

[doğangüneş]

Çok güzel,çok duygulu canım.O güzel kalemine,yüreğine sağlık.

[Eftelya]

''yanlış mı etmişim allahım?''



Tereddütle başlayan bu soru giderek karabasana dönüşüyor,bir ağırlık yüreğime gelip oturuyordu.Unutmak istiyordum.Zamanın akışına kendimi koyuvermek istiyordum.Nafile.Çırpındıkça batıyor,unutmaya çalıştıkça her ayrıntıyı daha beter hatırlıyorum. O an beynime capcanlı çakılıp kalmıştı.Tekrar tekrar aynı soru her zerremde yankılanıyor,içimdeki bir ses giderek büyüyordu.



''Yanlış mı ettim yoksa?''



Vicdan azabı denilen şey bu olmalıydı.Çareler aradım bastırmaya kitap okuyayım dedim yok.Bir şeylerle oyalanıyım dedim imkansız.İştahım kaçmış,yemek bile yiyemez olmuştum.Uyumak ne mümkün,bir sağa dön bir sola.Düşünceler ve hayaller giderek beni esir alıyordu.Nefsim boş durmuyordu tabi.Binlerce gerekçe sıralıyordu ardarda.

Savunma mekanizması işleme koyulmuş, ruhumun tam ortasında bir mahkeme salonu kurulmuştu.

Nefsim Avukat,Vicdanım Hakim.Davalı ben davacı bir kırık kalp.

Bir kalp ki tam ortasından yarılmış iki parçaya,depremdeki fay hattı gibi.Yerle bir olmuş her tarafı,yara bere içinde.Kalp eliyle beni gösteriyor.

Suçlu sensin,diyor,beni kırdın.

Birisi sürekli gülüyor, görünmesede kendi.İğrenç bir gülme sesi bu.Nefsimde,hiç durmadan savunuyor beni.

Ama,diyor o sırada çok sıtresliydin.Üstünde yaşadığın olayların onca baskısı vardı.Maruz kaldığın haksızlıklar vardı.Kim olsa aynı şeyi yapardı.Hem,diyor,sahip olduklarını korumak zorundasın.Söylediklerini hak etti.

Nafile.

Nefsim ne dese Vicdanımın yüzü gülmüyor.Vicdanımın yüzü asık.Tokmağını vurup,oturumu bitiriyor.Nefsimin sesi kısık,ama hala mahkemenin koridorlarında savunuyor beni.

Kırık kalp tam ortada,gözlerinde yaş var.Vicdanım beni suçlu buluyor.Giderek büyüyen bir kayayı sırtıma veriyor.

Taşıyacaksın bunu diyor.

Cezam ne kadar sürecek,diye soruyorum.

Kalbi gösteriyor.

O diyor,kırık olduğu sürece cezalsın.Bu taşı taşıyacaksın,nefesin kesilse bile.

Hafızamda başıma gardiyanım olarak dikiliyor.Anlıyorum kaçış yok.

Bir kalbe bakıyorum,birde sırtımdaki taşa.

Ne yapmalı?diye düşünüyorum.

O sırada akıl yanıma gelip,kulağıma fısıldıyor.

Tek çare var diyor,git yanına özür dile,gönlünü al.

Kendi görünmeyip de sürekli kıs kıs gülen o ses,aklın fısıldısını duyup gülmeyi kesiyor.Telaşla ebedi helak nedenine benide ortak etmeye çalışıyor.

Hayır diyor,kırılmayı çoktan hak etti.Hem o da kim oluyor,senin büyüklüğün ve değerin yanında.Sen gururlusun gidemezsin.

Gurur çıkıyor karşıma kasıla kasıla.

Asla,diyor,özür dileyemezsin.

Bu taşı sırtımdan alabilirmisin? diyorum.

HAYIR diyor,elimden gelmez.

Öyleyse git,diyorum,sen derdime çare değilsin.

Yine kalbe bakıyorum.Oda küskün ve kırgın göz ucuyla bana bakıyor.

Üzülüyorum.