Diriliş ( Tolstoy ) Okumadıysanız Okuyun

[Karakarizma]

Diriliş (Rusça Воскресение - Voskreseniye), Savaş ve Barış ile Anna Karenina'dan sonra Lev Tolstoy'un üçüncü en büyük romanıdır. Eser, Anna Karenina'dan yirmi yıl sonra 1899 senesinde yazılmıştır.

Konusu

Diriliş romanının öyküsü özetle "vicdan azabı" üzerinedir. Yakışıklı ve zengin Prens Nehludov, güzel hizmetçi Maslova'yı baştan çıkarmış, vicdanının sesini dinlememeksizin tutku ve arzularının çağırdığı yöne gitmiştir. Yıllar sonra "sıradan" bir günde yine karşılaşır Maslova ile, bu kez Maslova suçlu olarak getirilmiştir önüne ve acı gerçeğin farkına varır; Bu masum kızın hayatını karartmıştır, hem de sadece şahsi tutku ve arzuları uğruna. Gerçek suçlu Maslova değil kendisidir, oysa süreç Maslova'yı suçlu, onu ise jüri üyesi yapmıştır. "Dirilen" vicdanı kızı yalnız bırakmasına izin vermez, kendi suçunun cezasını çekmeli zorluklarına katlanmalıdır ve böylece uzun bir serüven başlar. Ruhi anlamda "ölü" olan Prens Nehludov, bu serüvende yavaş yavaş tekrar dirilir, duyguları, vicdanı ve inancı yeniden doğar,ve sonuç olarak Moslova suçlu olarak kalır.

Fikri Altyapısı

Diriliş büyük Rus yazar Lev Tolstoy tarafından, geçirdiği ruh ve inanç buhranın ortasındayken yazılır. Kurumsallaşmış "modern" kilisenin ikiyüzlülüğü ve gerçek Hıristiyan ruhundan uzaklaştığını düşünen yazar, bu fikirlerini romanın temelinin bir kısmını oluşturmak için kullanmıştır. Romanın temelinin diğer kısmını ise hayatının sonlarına doğru daha çok inanmaya ve savunmaya başladığı, insan yapımı yasaların asla hakkâni ve adîl olamayacağı fikri oluşturuyordu. Roman birçok çevrelerce insan ruhunun, vicdanın, inancın ve konu aldığı dönemin toplumunun gerçekçi ve iyi bir resmi olarak ün toplamıştır. Ruha, vicdan azabına, insan fıtratına dair; dirilip doğruları yapmanın mümkün olup olmadığı, fıtri olarak kötülüğü barındıran insanın kötülüğü düzeltip düzeltemeyeceği gibi sorular soran ve bunlara harika bir kurgu içinde farklı ve devrimsel cevaplar veren bir kitap, Diriliş. Ruhani bir "diriliş"i konu almasına rağmen, Tolstoy'un sürekli hakikâtten uzaklaşmakla suçladığı kilise romanının bazı bölümlerini suçlamış ve Tolstoy'u tanrıtanımaz (ateist) ilan etmiştir. Eser 1901 yılında kilise tarafından aforoz edilmiştir.

ilk ne zaman okudum hatırlamıyorum ama inanın ki insandan çok şey alıp dötüren bir kitap. Ve kitabın etkisi o kadar güçlü olmuş ki Kilise yine olaya at gözlüğü ile bakarak kitabı aforoz etmeye kalkışmıştır.
Bu romandan Tolstoy'un ateist olduğunu nereden çıkardılar bilemiyorum ama bence yine çoğunlukla yaptıkları gibi hata yaptılar.
Neyse biz sadede gelelim.
Okumadıysanız okuyun derim. Birşey kaybetmez çok şey kazanırsınız

[--Runaw@y]

TOLSTOY zaten bence en iyi 5 arasına girebilecek kapasitede bir yazar...belki ilk 3'e bile girebilir ama karar veremiyorum

[Karakarizma]

Peki diğer 4 veya 2 kişi kim acaba ?

[--Runaw@y]

DOSTOYEVSKİ VE DAN BROWN................................

[sahrabetis]

Katılıyorum sevgili sweetceyo , bence de kalemi güçlü ilk üç isme imzasını atacak bir edebiyatçı . Hatta daha bugün Tolstoy hakkında bir araştırma yapmıştım ve okuduklarım da çok keyif verici ve ilgi çekiciydi . Yazmış olduğu eserler arasında Diriliş , Anna Karenina ve "Savaş ve Barış" , okuyup tadı damağımda kalan romanlarıdır .
Hukuk eğitimi almış ancak yarım bırakmış ve hayatın getirdiği çok şeyi olgunlukla karşılamasına rağmen , Rus ordusuna girdikten sonra , bunalım günleri ve eserleri ile karşımıza çıkmış son derece güçlü bir isimdir bence Tolstoy .
Çiftliğindeki çocukların eğitim alması için okul açıp daha sonra 1910 yılında evini terkedip bir kaç gün sonra yalnız başına bir tren istasyonunda zatürreden ölümü ise tam bir travmadır .
Özetle , başından sonuna roman kıvamındaki hayatı güçlü kmliği ve tadına doyum olmaz eserleri ile , edebiyat dünyasının mihenk taşlarından biridir bu büyük isim .

[Karakarizma]

Bazen böylesine büyük bir yazar olmak için sanırım çile çekmek gerekiyor ve biraz da deli olmak gerekiyor.
Yoksa böylesi deha eserleri nasıl yazabilirsin.

[sahrabetis]

ELbette bu bir tanrı vergisi ve her babayiğidin de harcı değil ancak bir konuda haklı olabilirsiniz ; ACI üretkenliği bazen tetikleyebiliyor . Pek çok bestekar senfonilerini acının ışığı altında yarattığı gibi bir o kadar değerli edebiyatçı da yine bu duyguyla kitaplarına can vermişlerdir .
Sanatkarların duygu insanı olduklarını bildiğimize göre , her duyguyu bizden daha güçlü yaşadıklarını da sanıırm kabul etmeliyiz . Üzücü bir olayın bizi sadece ağlattığı yerde , kalemi kuvvetli bir yazarda üretkenlik etkisi yaratıyor olabilir . O sebeple dediğinizin doğruluk payı olduğuna inanıyorum sn. impex.