Gönül Dilinden Ne Varsa...

[blueice]

Bazen yaşamı anlamsız kılan o kadar çok şeyle karşılaşıyoruz ki. Yaşamayı çok sevmemize rağmen hayata isyan ediyoruz. Bazen sorunlar o kadar insanın üstüne geliyor ki, ufacık sorunları bile kaldıramadığımız zamanlarımız oluyor. Bazen çevremizdekilerin anlamsız hareketlerine anlam vermeye çalışırken, bizimde anlamsız davrandığımız zamanlarımız olmuyor mu? Bazen hayattaki en sevdigimize bile rest çekip onu kırdığımız zamanlar olur. Sabah ilk kalktığımızda bir sinirle kalkıyorsak, birde moralimiz bozuksa bütün günü aynı sinirlilikle yada aynı moral bozukluğuyla bitiriyoruz. İnsan hergün aynı güleryüzlülükle ve aynı neşe içinde olamıyor ne yazıkki. Hayat her zaman aynı güzellikte kalmıyor. Aslında hayatın büyük bir bölümünü uğraşarak, birilerine kızarak, durup durup moralimizi bozarak yada moralimizi bozacak birşeyler bularak geçiriyoruz. Bazen ?Aman boşver, hiçbirşey için yada hiç kimse için ağlamaya, sızlamaya değmez? derken, dökülen gözyaşlarına engel olamaz insan. Değmediğini biliriz bilmesine de, neden ağlarız. Neden birileri için emek veririz, zaman harcarız, iyi gününde ve kötü gününde yanında oluruz da, sonuçta elimizde bir hiç kalır. Çok değer verdiğimizi sanıpta, acaba hiç değer veremiyor muyuz sevdiklerimize? Başaramıyor muyuz birilerine sevdiğimizi söylemeyi. İçimizde mi büyütüyoruz sevgilerimizi, dostluklarımızı, arkadaşlıklarımızı, aşklarımızı? Hayatı dolu yaşadığımızı sanıp, hakkını veremiyor muyuz birşeylerin? Çoğumuzun kafasında aynı soru işaretleri vardır. Çevremizde insanlardan kaç kişi hayata olumlu bakmayı başarabiliyor ki. Ve biz hayattan umudunu keşmiş, yaşamaktan bıkmış, hayattan hiçbir umudu kalmamış bu insanların içinde hayata ne kadar umutla bakabileceğiz. Hayata her zaman mutlu bakmaya çalışsakta her anımızın mutlu olmayacağını biliyoruz. Yinede umudumuzu kesmemeliyiz hayattan. Hayatın adil olmadığını bilerek, hiçbirşeyin tozpembe olmadığını bilerek, mutluluktan çok acıyı daha fazla çekeceğimizi bilerek yaşamalıyız. Galiba en iyisi hayatı anlamaya çalışmadan, kafamızdaki soru işaretlerini bir kenara bırakıp, anlık yaşamak. O zaman yaşadığımız anın tadını çıkartıp, hayatın iyi taraflarının yanınında sorunların tuzu biberi olduğunun bilincinde yaşamak ama, inadına yaşamak... İnadına hala mutlu olacağımızın, hala herşeyin güzel olacağının umuduyla yaşamak...

-alıntı-