Politik fıkra dönemi sona mı erdi?

[Go[rk]eM]

Bu sıralarda Türkiye çok gündemde olduğu için, yabancı basın birçok kişiyle mülakat yapıyor. Bu arada benimle de görüşenler oluyor.

Onlara dilim döndüğünce, on yıllık tezim olan ve onca uyarıya rağmen ne yazık ki bir olgu haline gelmeye başlayan kutuplaşmayı, yani “Üç kutuplu Türkiye” yi anlattıktan sonra, söyleşi bitiminde rol değiştirip soru sormaya başlıyorum.

Acaba onlar Türkiye’yi nasıl görüyor?

Uluslararası tecrübeleri sonucunda diğer ülkelerle kıyasladıklarında Türkiye’deki olayları nasıl yorumluyorlar?

İnanın, çok ilginç fikirler çıkıyor.

Çünkü yabancı gazetecilerin birçoğu, zeki, bilgili ve nitelikli kişiler.

Geçenlerde Pierre Heumann adlı İsviçreli gazeteciyle konuştuktan sonra yine Türkiye üzerine bir sohbet başladı.

Heumann bana bir soru sordu:

“Türkiye’de politik fıkralar gündemde mi?” dedi.

Evet diyecektim ki lafım yarım kaldı, çünkü son zamanlarda politik fıkra anlatmadığımızı, dinlemediğimizi fark ettim.

Yıllar önce bizde pek çok politik fıkra vardı ama son zamanlarda bunlar ya çok azaldı ya da kesildi!

Heumann “Politik Fıkralar” üzerine bir inceleme kitabı yazmış.

Birçok ülkeyi incelemiş.

Bana yine sordu:

“Mesela laiklerle dinciler birbirleri için fıkralar anlatıyor mu? Bunlara gülüyorlar mı?”

“Hayır!” dedim.

“O zaman bunun anlamı şu” dedi: “Sorun çok ciddi. Çünkü politik fıkralar insanların bir sorunla başa çıkma yöntemlerinden biridir. Ama fıkralar kesildiği zaman iş çok ciddileşmiş demektir.”

Bu sözler beni epey düşündürdü.

Mizah tarihimizin Bektaşi fıkralarıyla dolu olduğunu hatırladım.

Yüzyıllar boyu softalarla Bektaşi babaları arasında geçen binlerce fıkraya gülmüyor muyduk?

Türk-Kürt fıkraları çok anlatılmaz mıydı?

Şimdi sadece Temel fıkralarına gülünüyor.

Onların da hiçbir siyasi yönü yok.

Gençliğimiz boyunca Demirel, Ecevit, Akbulut, Sunay fıkralarına gülmüştük.

Şimdi Baykal, Erdoğan, Arınç, Sezer, Ağar, Mumcu fıkraları duyuyor musunuz?

Dinin en katı konularını ele aldığında bile herkesin yüzünde gülümseme yaratan Bektaşi mizahını bulabiliyor musunuz?

Yok, hiçbiri yok.

Bu konuda uzman sayılacak Heumann ise bunu “sorunun ciddileşmesi” olarak görüyor.

Umarım, fıkraların yeniden başladığı bir yumuşama dönemini görebiliriz.


Not: İzmir’de galiba benim anlamadığım bir şeyler dönüyor. Çünkü dün yine birileri benim mitinge katılma yönünde kendilerini tehdit ettiğimi söylemiş.

Mitingin coşkusunu konuşmak yerine, kişisel soruları cevaplamaktan utanıyorum ama birileri hâlâ yarayı kaşıyor ve basın da bunu haber yapıp, bana sorular yöneltiyor. Onlar bu yayına devam ettikçe miting karşıtı basın işin üzerine biniyor.

Bunlar ayıptır: Ben insanları neyle tehdit edebilirim ki!

Dedikodulara karşı, kayda geçmesi için düzenleme komitesinin davet mektubunu yayınlıyorum.

Ayrıca mitingte söylediğim “Laikliği korumak için orduya ihtiyaç yok!” sözüne saldırıyorlar.

Bu sözde ne gibi bir yanlışlık olduğunu da anlayamıyorum. Laikliğin koruyucusunun halk ve mitingte birleşen kitleler olması gerekir. Zaten mitingler bunun için yapılmıyor mu? Meydana çıkan laik kitleler “Biz varız!” demiyor mu?

Zülfü LİVANELİ ( haber7com 'bu noktada haber var' )