adı olmayan öykü....

[güney]

Araba boş yolda hızla ilerliyordu.Bir sigara yaktı adam derin bir nefes çekti dumanlar öfkeyle çıkıyordu ağzından."nereye" dedi kendi kendine
-nereye gidiyorsun? nereye kime gidecekti...

Birden gazdan çekti ayağını ve acı bir frenle durdu araba anahtarı çevirdi motor sustu gözlerini kapatıp sessizliği dinledi hiç ses yoktu.Sessizlik iyi gelmişti.canının yandığını hissetti sigara bitmiş elini yakmıştı..pencereyi açtı tam dışarı atacakken vazgeçti ve küllüğe söndürdü..kapıyı açıp dışarı çıktı,etrafına bakındı kimsecikler yoktu .
nerdeyim?acaba ? diye düşündü... nasıl geldim buraya ? yolun karşısına geçti yemyeşildi heryer küçük bir kaya parçasının üzerine oturdu, manzara muhteşemdi güneş tepedeydi ve hava çok sıcaktı. gömleginin kollarını katladı cebinden sigara paketini çıkardı içinde üç tane kalmıştı birini aldı çakmağını aradı. pantolonunun cebinde buldu sigarasını yaktı derin bir nefes aldı içinde tuttu ve yavaşca bıraktı..hayatta en büyük zevkinin siğara olduğunu düşündü gerçi sağlıgı pekte iyi değildi ama olsundu kaç yıl yaşayacaktı ki sanki hayatta hesap vereceği kimsede yoktu nasılsa...

Murat Deniz;

üniversite mezunu üç dil bilen yakışıklı varlıklı bir ailenin tek çocuğuydu.
Babası Mustafa Deniz;
çifçilikle uğraşan çalışkan bir adamdı. babasından ve annesinden kalan 2 bin dönümlük araziyi çalışkanlığıyla birazda üç kağıtçılığıyla 5 bin dönüme çıkartmıştı..Uçsuz bucaksız bir arazi....karısına hala büyük bir aşkla bağlıydı..
Annesi "elif Deniz";
çok güzeldi yumuşacık sevgi dolu birazda gizemli bir kadındı.kimseyle konuşmaz sık sık arabasına atlar ve saatlerce eve gelmezdi..
Üniversiteyi kazanıp İstanbula geldiğinin birinci yılında annesini bir trafik kazasında kaybetti murat.Annesi yine gizemli bir yolculuğa çıkmış,eve dönüş yolunda, yola aniden çıkan bir traktöre çarpmıştı. Boynu kırılmış ve oracıkta ölmüştü...Babası aylarca kendine gelemedi sürekli o bir melekti onun mekanı cennet,o mükemmeldi diyerek gözyaşı döküyordu.Çok sürmedi altı ay sonra babasıda öldü ....yapayalnızdı murat...

Bir tıkırtıyla irkildi adam;kafasını çevirip baktı "aman tanrım" nasılda ahenkle yürüyordu,herbir hareketi sanki üzerinde saatlerce düşünülmüş izlenimi veriyordu.Çocukluğunu hatırladı o uçsuz bucaksız tarlalarda özgürce koşarken defalarca rastlamıştı ama hiç bu kadar farklı gelmemişti.Birden ona dokunma ihtiyacı hissetti elini uzatmasıyla yok olması bir oldu,şaşırdı nasılda korunaklıydı nasılda güvenli...

35 yaşındaydı ama hayatta kendini hiçte güvende hissetmemişti....

Babasının ölümüyle ciddi bir boşluga düşmüştü murat.Ne yapmalıydı çukurovada kalıp babasının işlerine mi devam etmeliydi yoksa istanbula dönüp okulunumu tamamlamalıydı.Kararını verdi ve ne var ne yokj satıp İstanbula döndü.Okulunu bitirdi...

Bogaza karşı çok güzel bir evde oturuyordu.Canı ne istiyorsa onu yapabilme özgürlüğünü yaşıyordu doyasıya...Ve yıllar sonra bir gün çok tuhaf bir mektup aldı.Mektup yıllarca yanlarında çalışan Hamdi amcadan geliyordu.Derhal adanaya dönmesi gerektiğini konunun önemli olduğunu ve yüzyüze görüşmek istediğini belirtiyordu.Bu kadar önemli ne olabilirdi.Yıllar sonra bu kadar önemli olan ne idi...

Arabasına atladı ve Adanaya gitti......

Sevgili süpermeydanın süper öykücüleri; sonu olmayan bir öyküde sizin hayallrinizi rica ediyorum...Siz olsaydınız nasıl bitirirdiniz bu öyküyü....Sizin "son" ununuz nasıl olurdu? Buyrun....

[blueice]

Geri döndüğünde ne tarla ne babasını ne de annesini bulacaktı.Sanki felaket yaşanmış gibiydi ama sadece onların ailesi için.Aslında durumları eskisi kadar iyi değildi ama ondan saklamışlardı bunu,annesi de hastaydı felaketten bir keç gün önce ölmüş üzülmesin diye ona söylememişlerdi.Herşeyi öğreniyor her kelimede acısı büyüyordu.Zor bir hayat ve fadakarlıklar onu bekliyordu.Bu güne kadar karşılaşmadığı yaşam mücadelesi tam önünde durmuş ezici gözlerle ona bakıyordu.Korktu ,kaçmaya çalışsa nereye gidecekti aynı dünyada.Oradaki işleri toparlayıp sorunları geçici olarak çözüp döndü evine.
Sahip olduğu konforlu yaşamdan, o güzel evinden ayrılmak zorundaydı.Yaptı bunları.Aslında değiştirmeden de yaşayabilirdi ama adana da ödenecek borçlar olmasaydı.Sonuçta çalışıyor ve sağlıklıydı, kendisi istediği sürece yeniden oluşturabilirdi bunları.Evet mücadele sandığı kadar zor olmadı,kendini tanımaya,hayatı anlamaya başladı.Dünya görüşü, duruşu bile değişmişti.Eski şımarıklıkları kalmamış,ayakları yere basan genç bir adam olmuştu.
Zaman çok çabuk geçmiş eskiden babasının ona sağladıklarını kendi kazanmış ve hatta daha fazlasını yapmıştı alın teriyle.Felaket gibi gelen herşey ona çok güzel hasletler kazandırmıştı.Önce de alınteri.....Yaşam zor olduğu kadar güzel ve zevkliydi.Gönül bağları kurmuş nefes alan bir adamdı artık, geriye bakınca geleceğini daha çok özlediğini anladı.

[güney]

Blu devam lütfen ...son istiyorum hadi sarıl kalavyene ..:)))

[blueice]

blueice´isimli üyeden Alıntı

Geri döndüğünde ne tarla ne babasını ne de annesini bulacaktı.Sanki felaket yaşanmış gibiydi ama sadece onların ailesi için.Aslında durumları eskisi kadar iyi değildi ama ondan saklamışlardı bunu,annesi de hastaydı felaketten bir keç gün önce ölmüş üzülmesin diye ona söylememişlerdi.Herşeyi öğreniyor her kelimede acısı büyüyordu.Zor bir hayat ve fadakarlıklar onu bekliyordu.Bu güne kadar karşılaşmadığı yaşam mücadelesi tam önünde durmuş ezici gözlerle ona bakıyordu.Korktu ,kaçmaya çalışsa nereye gidecekti aynı dünyada.Oradaki işleri toparlayıp sorunları geçici olarak çözüp döndü evine.
Sahip olduğu konforlu yaşamdan, o güzel evinden ayrılmak zorundaydı.Yaptı bunları.Aslında değiştirmeden de yaşayabilirdi ama adana da ödenecek borçlar olmasaydı.Sonuçta çalışıyor ve sağlıklıydı, kendisi istediği sürece yeniden oluşturabilirdi bunları.Evet mücadele sandığı kadar zor olmadı,kendini tanımaya,hayatı anlamaya başladı.Dünya görüşü, duruşu bile değişmişti.Eski şımarıklıkları kalmamış,ayakları yere basan genç bir adam olmuştu.
Zaman çok çabuk geçmiş eskiden babasının ona sağladıklarını kendi kazanmış ve hatta daha fazlasını yapmıştı alın teriyle.Felaket gibi gelen herşey ona çok güzel hasletler kazandırmıştı.Önce de alınteri.....Yaşam zor olduğu kadar güzel ve zevkliydi.Gönül bağları kurmuş nefes alan bir adamdı artık, geriye bakınca geleceğini daha çok özlediğini anladı.

Yıllar birbirini kovaladı.Büyüdü ve aşık oldu.Çok azimli ve aynı zamanda da zor bir kızdı Lale.Çok güzeldi,iş yerine yeni gelmişti ama kendini çalışkanlığı ve zekasılya çom iyi ifade etmişti.Korkuyordu ona yaklaşmaktan ama her gece onu düşünmekten uyuyamıyordu.Babasının annesini anlatışları geliyordu aklına.Sabah işe gidince Lale'nin yanına gitti .
-Lale hanım akşam iş çıkışı bir yerde kahve içebilirmiyiz acaba?
Kız pek şaşırmadı gülümsüyordu.
_Tabi , çıkışta kararlaştırırız neresi olcağına.
Çok mu kolay olmuştu acaba?Ama anlamış olacaktı kız ilgisini çok zekiydi çünkü.Güzel ve nezih bir cafeye gittiler.Heryer bembeyazdı duvarlar,koltuklar.Bir kaç tane natürmort çizim vardı duvarlarda.Oraya sade ama bağımsız, ferahlatan bir ahva vermişti.Önce işten konuştular biraz sonra ailelerini anlattılar .İkisi de birbirini gözlerini ayırmadan dinliyordu.Sıra açılmaya gelmişti.Biraz terledi genç adam hayatında ilk defa bu kadar j-heyecanlanıyordu ama söyledi bir çırpıda onu beğendiğini ve tanımak istediğini.Hayatını onunla sürdürmek istiyordu.Kız hemen konuşmadı.Tek başına cevap veremeyeceğini ve ailesiyle konuşmak zorunda olduğunu söyledi ona.Vakit çabuk geçmiş ve hava karamıştı.Lale'yi eve bıraktı.


Evleri eski ama mütevazi ve aydınlık bir havaya sahipti.Karanlık olmasına rağmen bahçede ne kadar çiçek olduğunu ve güzelim hanımeli kokularını farketmişti.Aradan 2 gün geçti Lale odasına gelerek ;
_Ailemle konuştum seni anlattım tanımak istiyorlar .Babam seni bu akşam bize yemeğe bekliyor, dedi ve çıktı odadan.
Onu ilk defa bu kadar mahçup görmüştü.Eve gitti traş oldu giyindi ve onlara doğru yola koyuldu.Ev sakıinleri onu çok nazikçe karşıladılar.Lale'nin ailesi çok eskiden beri İstanbul'da yaşıyordu.Çok kibar ve saygılı insanlardı.Aile 4 kişiydi Lale, annesi Afife, babası Nejat ve erkek kardeşi Selim.Fazla oyalanmadan yemeğe oturdular.Masa çık şık ve özenle hazırlanmış yemeklerle doluydu.


Yemek sırasınsda pek konuşmadılar.Yemek bitince salona çıktılar.Az sonra kahveler ve yanlarında da nane likörü ikram edildi.Asıl konuya başlamak zorundaydı artık.Nejat beyin karşısında konuşmak zordu ama geçirdiği günleri düşününce vazgeçemezdi.Nefes aldı be başladı.
_Efendim,Lale'yle aynı şirkette çalışıyoruz.Onu çok beğeniyor ve takdir ediyorum,biliyorsunuz iki gün önce Lale'ye de hislerimden bahsettim.Uygun görürseniz kızınızla evlenmek istiyorum.

biraz sessizlik oldu.

_Evet, kızım sizin hakkınızda güzel şeylerden bahsetti ve görüyorum ki haklı.Biz de beğendik sizi.Bu karar ikinizin vereceği bir karar kızımı yönlendirmek istemem.Yanıtı size o verecek.

Herkes Lale'ye bakıyordu.Kız kızarmıştı mahçupluğundan.

_Babacığım, ben de beeniyorum ve evlenme teklifini kabul ediyorum, dedi.

Hazırlıklara başladılar, kısa zaman sonra sade bir tören yaptılar aile yakınlarını ve iş arkadaşlarını çağırarak.Güzel bir hayati paylaşmak üzere çıktıkları bu yolculuk sevgilerini büyüttü ve o sevgi onlara iki evlat verdi. Kızları Hayat ve oğulları Ediz.Yıllar birbirini kovalarken onlardan hiç birşey eksilmedi.Sevgi ve saygıyla bağlandılar birbirlerine kopmamak üzere.....


blueice

[--elpis]

tebrik ederim emeğinize sağlık güney ve blueice

[güney]

elpis´isimli üyeden Alıntı

tebrik ederim emeğinize sağlık güney ve blueice

Bence sende katıl bu öyküye bakalım senin yazdığın son nasıl olacak....ne dersin?