Bir öykü

[Mevt]

Yaşamı Kafese Koymayanlara

Zamanların birinde, parlak tüyleri, rengarenk kanatları olan bir kuş varmış. Bakanları büyüleyen, yaşam sevinci veren göklerde özgürce uçmak için yaratılmış bir hayvanmış. Günün birinde kadının biri bu kuşu görüp ona aşık olmuş, Kalbi yerinden fırlarcasına, gözleri heyecandan parlayarak
kuşun uçuşunu seyretmiş.


Kuş onu yanına çağırmış ve ikisi birlikte, anlatılamaz bir uyumla uçmuşlar.
Kadın kuşa tapıyor, onu kutsal sayıyor, yüceltiyormuş.


Ama günün birinde düşünmüş kadın: -Belki de uzak dağları keşfetmek ister"
diye korkuya kapılmış. Aynı duyguyu başka bir kuşla yaşamayacağından
korkmuş. Ve kıskanmış -kuşun uçabilme yeteneğini kıskanmış. Kendini yalnız
hissetmiş. "Ona bir tuzak kurayım", diye geçirmiş içinden. "Bir dahaki
sefer, kuş tekrar gelirse, artık gidemesin" demiş.


Kadın kadar aşık olan kuş, ertesi gün tekrar sevgilisini görmeye gelmiş. Ne
var ki, tuzağa düşmüş ve bir kafese hapsedilmiş. Kadın her gün gelip, kuşu
seyrediyormuş. Vurgunmuş ona ve onu gösterdiği arkadaşları, "Ne şanslı bir
insansın!" diye haykırıyorlarmış. Ne var ki, duygularında alışılmadık bir
değişim baş göstermiş. Artık sahibi olduğundan, kalbini çalmasına ihtiyaç
kalmadığından, kadının kuşa olan ilgisi azaldıkça azalmış. Uçamayan,
hayatının anlamını dile getiremeyen hayvancık da sararıp soluyor,
parlaklığını yitiriyor, çirkinleşiyormuş. Kadın da artık karnını doyurup
kafesini temizlemekle yetiniyormuş.


Günlerden bir gün kuş ölmüş. Kadın son derece üzülmüş. O andan itibaren
sevgili kuşunu bir an bile aklından çıkaramamış. Ama kafesi hatırlamıyormuş
bile. Aklında hep onu ilk kez, mutluluk içinde bulutlarla yarışırken
gördüğü an varmış sadece.


Kendinle başbaşa kaldığı yalnızlıkları artmış. Kuşun onu dış görünüşü ile
değil, özgürlüğü, enerjisi ve sürükleyici tavrı olduğunu fark edermiş.
Sevgilisinin yokluğunda kadının yaşamı da anlamını yitirdikçe, yitirmiş ve
sonunda ecel gelmiş kapıyı çalmış.


"Niye geldin?" diye sormuş kadın, ölüme. "Tekrar onunla birlikte göklere
uçabilesin diye", yanıtlamış ölüm. "Neden ama ölüm?" diyebilmiş kadın.


"Yaşamı özgür bırakabilseydin eğer, ona olan sevgin, bağlılığın ve
hayranlığın artardı; ona kavuşabilmek onunla yeniden uçabilmek için artık
bana muhtaçsın".


... kaynak:Paulo Coelho "On Bir Dakika"

[Mevt]

Çin'de, tek oğlunu yitiren bir anne, yüreğindeki büyük üzüntüsüyle bir din ad***** gitti ve derdine bir çare bulmasını istedi: " Oğlumu bana hangi duaların, hangi sihirlerin geri getirebileceğini öğrenmek istiyorum " dedi. " Söyleyin, o duaları edeyim, o sihirleri yapayım"
Çinli din adamı, üzüntülü anneye acısını yatıştıracak sözler söylemek yerine, ona bir görev verdi:
"Bana, yaşamları boyunca bireylerinden teki bile hiçbir acı tatmamış bir evden, bir avuç hardal tohumu getir " dedi. " Onu, senin yaşamında acıyı yok etmek için kullanacağız "
Üzüntülü anne, bu sihirli tohumu isteyebilmek için, acının bilinmediği bir ev aramaya başladı.
Sonunda, çok güzel ve çok büyük bir konak gördü ve gitti, umutla kapısını çaldı.
" İçinde, acının asla yaşanmamış olduğu bir ev arıyorum " dedi. " Bu güzel ve büyük konağı görünce, burada acının yaşanmadığına inandım ve aradığım yerin burası olduğuna karar verdim."
Konağın sahipleri, acılı anneyi içeri aldılar, ona ikramda bulundular ve acısını dinledikten sonra ona, " aradığı evin burası olmadığını " söylediler.
" Siz yanlış yerdesiniz " diye söze başladılar ve sonrada, başlarından geçen tüm acılı olayları anlatmaya başladılar. Acılı anne, ev sahiplerini dinlerken onlara acımaya başladı:
" Bunlar benden daha acılı " dedi kendi kendine. "Bunlara birilerinin kesinlikle yardımcı olması gerekir."
Çevrede onlara yardım edecek kişilerin bulunmadığını görünce bir süre orada kaldı ve elinden geldiğince bu acılı aileye yardımcı oldu.
Acılı anne daha sonra kentte yine sokak sokak dolaşarak, içinde acının yaşanmadığı başka evler aramasını sürdürdü.Fakat hangi evin kapısını çaldıysa, tümünde acılı öyküler dinledi. İçinde acının yaşanmamış olduğu bir ev bulamamış, fakat kapısını çaldığı bu evlerdeki acılı tüm kişilerin acılarını paylaşarak onlara yardımcı olabilmişti.
Acılı anne, gittiği evlerde tanıştığı acılı kişilerin acılarını azalta bilmek için onlara yardımcı olmaya kendini o denli kaptırdı ki, bir süre sonra kendi yüreğinde ki evlat acısının da azalmaya başladığını gördü. Ve sonun da, sihirli hardal tohumunu aramayı buldu, içindeki acıyı da unuttuğunun ayırdına vardı.






kaynak:? cats