hadi öykü yazalım

[--elpis]

kızgınlığımı da bir kenara atsam geriye kalan yolda bana katık olsa,tek başıma yürürüm sonuna kadar......

[blueice]

İnsanların nefretinin ve çocukça kaprislerinin hayatı bu kadar yorduğunu bilmiyordum.Şu ana kadar olan korkularımın,ürkekliğimin nedeni budur belki diye düşündüm bir an.Bakıyorum da ihtimalleri, geçmişi, insanları sentezlerken daha çok şey öğreniyormuş insan.En uzun yol hayat okulunun yoluymuş,onu ba kadar çok yormamıza rağmen.....

[blueice]

Takdir edilme ihtiyacını ne kadar duyarsınız? Ben artık duymuyorum,gördüm ki insanlar hep kendi yollarında yalnız yürüyorlar.Eskiden biri elimi tutsun diye beklerdim,zamanı çok kaybettim.Şimdi ise biran önce ilerleyip yetişme derdindeyim,hayata geç kalmışlığıma karşı...............

[blueice]

Ezilmişlik ve hırpalanmışlık öyle yerleşmiş ki yüreğime ,kendime söz verdiğim herşeyde ertesi gün biraz daha kırılıyor yüreğim.Yaraların kapanacağını düşünerek boş hayaller kurma diyorum kendime.En zor olanı da insanların açtığı yaralar.İnsanoğlu değişmezmiş ,hiç bir şey daha iyi olmazmış.İsyan edesim geliyor usta.Bazen de buralardan tamamen göçüp gitmek geliyor içimden.......

[blueice]

Çok yoruldum hayat,barındırdığın insanlar ve sesler çok yordu beni.Hani küçücük mutlulukların yetiyordu yüreklere,bak artık onlar da kalmamış geçen asırda gömmüşler onları hiç acımadan.Anlaşılamamanın acısı onun yerini almış.Yüreklerden , yüreğimden kan damlıyor.......................

[blueice]

Geçmiş ve gelecek ne doğrultuda olmalı yoksa sadece iki perdeden oluşan bir oyunun kahramanlarımıyız bilmiyorum.Replikleri insanı acıtan, gülümsemeleri bile gözyaşlarından oluşan bir oyun.İsyankar kalbime takılan prangalardan daha çok acıtan...................

[blueice]

Acıları sevmek değildi bu,belki alışmak belki de kaçamamaktı.Hep içimde uzun yola girdiğimde biraz olsun bunlardan sıyrılacağıma inandıran bir şeyler hissettim.Yolda atılan her adımda biraz daha hafifliyorum, bunu biliyorum.Beklediğim bana gelmiyorsa ben ona gideceğim dediğim günleri düşünüyorum.Şimdi yollarımız ne kadar da ayrı düşmüştü.Kader dayanılmaz egemenliğini bizim üstümüze de kurmuştu, ne yazık.............

[anarshe]

yazik degildi yurudugun yolda kendi basina ilerlemek kaldiki yollar ne hayatlara kapi acacakti,bilirmisin bi gece vakti saat bilmem kaci icmisim,kafam guzel oda yetmedi kafam bi milyon bak simdi sacmalama meyhanesinde de yalnizim ,yalnizlikmidirki sarhos eden,birak bildigim yola gideyim kime ruhumu teslim etmeden gecenin acik penceresinden sizan bi yildiza gulumseyip yalnizligimla kalmis ozgurlugumle doyasiya seviseyim,birak hangi dere,budak birak ben bildigim yolda bilmedigim sarisonbaharlarda savrulmus bi yaprak gibi hayatin bi dalina konayim hadi birak be gece birak da bende rahatca iceyim.....yetmedimi icime sizdirdigin morfin birak bu kirmizi geceyle kendini yenilesin....

[yavuz01]

yenilesin hayat en olumsuzluklarda dahi yaşanılan güzellikleri hatırlayarak ne kadar yol ayrımına gelmiş olsadaa tutunmasını da öğrendi ve sonunda......

[anarshe]

ve sonunda herseyin bitis noktasinda sat damirina indirilen bi kadeh saribin icine bandirdigin kafani birak kalsin icinde..ve yurek ..birak eline kalanlari birak sevilmeyi kaldiki nezaman sevmisti....birak yolun sonunu seni bitiremeyen asklari,sana doyamayan gozleri...birak hadi yine kahpece yaptigin gibi..sana yakisan kirmizi gibi...birak ,birak,birak....