PERDENE KOYDUĞUM ÇİVİ İÇİN BENİ AFFET

[Go[rk]eM]

SENİN PERDENE KOYDUĞUM ÇİVİ İÇİN BENİ AFFET(eğer varsa)

Kötü karakterli bir genç varmış. Bir gün babası ona çivilerle dolu bir torba vermiş. ' arkadaşların ile tartışıp kavga ettiğin zaman her sefer bu tahta perdeye bir çivi çak' demiş. Genç, b! irinci
ilk günde tahta perdeye 37 çivi çakmış. Sonraki haftalarda kendi kendine kontrol etmeye çalışmış ve geçen her günde daha az çivi çakmış. Nihayet bir gün gelmiş ki hiç çivi çakmamış. Babasına gidip söylemiş. Babası onu yeniden tahta perdenin önüne götürmüş. Gence bugünden başlayarak tartışmayıp kavga etmediğin her gün için tahta perdelerden bir çivi çıkart (sök)' demiş. Günler geçmiş. Bir gün gelmiş ki her çivi çıkarılmış. Babası ona 'aferin iyi davrandın ama bu tahta perdeye dikkatli bak. Artık çok delik var. Artık geçmişteki gibi güzel olmayacak' demiş. Arkadaşlarla tartışıp kavga edildiği zaman kötü kelimeler söylenilir. Her kötü kelime bir yara(delik)bırakır. Arkadaşına bin defa kendisini affettiğini söyle! yebilirsin ama bu delik aynen kalacak(kapanmayacak). Bir arkadaş ender bir mücevher gibidir. Seni güldürür yüreklendirir sen ihtiyaç duyduğunda yardımcı olur seni dinler sana yüreğini açar' demiş.

Alıntı...

[kAoSs]

çok güzel bi yazı daha eklemişsin görkem..ellerine sağlık..daha bugün bi arkadaşla konuştuk bu konuya benzer bi konuyu..sadece arkadaş için değil herkes için geçerli bence..sonuçta vazgeçemeyeceğin insanlar vardır..affedersin ama bazı şeyler unutulmaz..hep bi yara olarak kalır..belki zamanla en aza indirgenebilir ama yine de bi parçası kalır gibi..