esyalarin ruhu olduguna inanmak

[carpediemcan]

1-bir çeşit deli saçması gibidir ama buna inanan insan için, içinden çıkılmaz derin bir saplantı olarak, çöpçü karakterler yaratır.

bitmiş defterler, açıla açıla küçücük kalmış kalemler, eski püskü ama hatırası olan kıyafetler, kulalnılmadığı halde atılamayan, hep bir şeyler hatırlattığı için saklanan eşyalarla dolu odalar ve evler yaratır. aslında bu kanatkar olmak gereken yoksul zamanlardan kalma bir genetik olabilir diye düşünmek mümkün. koltuk altları divan altları tıka basa kullanılmayan eşyalarla dolu ninelerin torunları olarak, bize hayrı dokunmayacak parçalardan ne umduğumuz belirsiz ama bir bağlılık duyulduğu kesin.

2-varoluşçuluğun manifesto-kitabının yazılma sebebidir...

"nesneler, canlı olmadıklarına göre,insanda etki 'yaratmamaları' gerek.." sartre, la nausee.

3-bu olay bebeklikten başlar anneniz yüzünden. kafanızı masaya çarpınca masayı dövüp "bi daha vurma yavrumun kafasına! al sana hıh hıh al!" diye kızan annenizin hareketlerinden masanın canlı olduğuna, ruhu olduğuna inanırsınız ve bu tip olaylarla beraber büyürsünüz.
böyle bir çocukluk ileriki yaşlarda banyoda küvet, klozet, musluk..vb ile konuşmaya, oyuncak bebeğin kafasını vurduğunuzda, bir tarafını kestiğinizde özür dilemeye, canı acımasın diye krem kutusunu fazla sıkmamaya, eşyalar karanlıktan korkmasın diye akşam bütün evin ışıklarını açmaya neden olabilmektedir.

4-anilarin zamanla esyaya sindigini dusunmekten ileri gelen inanc. yasanmisligin yok olup gitmedigine, bazen de sirf yalniz olmadigimiza inanmak icin bazi esyalara tutkunuz saniyorum.
elektronik esyalara degil de, eskimis, yipranmis el yapimi esyalara inanmak daha yakin geliyor bana. dedemden kalma saat hicbir ise yaramasa ve kalabalik yapan daha bir cok eski esyanin arasinda dursa da, onlari atarsam dedeme, sevdigim insanlara, o esyaya dokunmus ve su an bir sebepten yanimda olmayanlara haksizlik edecekmisim gibi geliyor.
insan ruhunun zamanla esyasina sindigine inanmak gibi bir sey bu daha cok.
bir cok duygusal kalbi kiracagini bilsem de, isteyenlere belirtmeden de gecemeyecegim:

esyalarin aslinda ruhu yok...

5-küçükken duvara çarptığında acıyan kafasına falan bakmadan duvardan özür dileyen kişilerin davranışlarının sebebi olabilir; muhtemelen "eşyaların ruhu olduğuna inanma switchi" doğuştan "on" gelen kişilerdir bunlar. büyüdükçe o switchi kapatmaları gerektiğini öğrenirler.*


6-uzak doğuda oldukça yaygın ve saygın bir düşünce biçimi. illa negatif bir yanı olmak zorunda değildir. eskiye, emeğe, tasarrufa, anılara saygı duymaktır aynı zamanda. özellikle japonyada büyük büyük babaannesinden kalan fincanları saklayanlar, evinin en değerli köşesinde bilmem kaç kuşak öncesinden kalma bir dolabı koruyanlar vardır, duymuşuzdur. bu aynı zamanda eşyanın kendi zamanının ruhunu(bkz: zeitgeist) da günümüze getirebilir, köklerimizden kopmamaya da yarayabilir. antika merakı da bununla ciddi biçimde ilgilidir kanımca...

kaynak:ekşi sözlük

[orkuorkun]

ben insan yapimi esyalarin ruhu olduguna inanirim :) cunku insanlar ona bir kalip vermislerdir.kendi ruhlarindan bir parca uflemislerdir. her kalip birbirine benzese de usta
kendi sanatini uygular. Benim babam Bir ustaydi. Kendinden daha iyi ve kendinden daha kotu yapan ustalarin isciligini anlardi.
insan her yaptigi iste bir iz birakir. o maddeye bir sanat birakir. sanat o inanin ruhudur.yoksa dunyada estetik diye birsey gelismezdi.
bazisi goz ruhunu oksar bazisi yetenek. hatta o kadar cok buyuktur ki, insan yapimi hediye bir bez bebek omrunun sonuna kadar unutulmaz Kiz cocugu
kalici faydali izler birakmaniz dilegiyle ruhunuzun guzel tarafindan ufleyin .
size uflendigi gibi ,

el yapimi olsun