hadi öykü yazalım

[elpis]

acaba yargısız infazlarmı yaşandı o gece sözler anlamaya çalışmadan hançermi sanıldı kimbilir dostlar acı söylermiş önemli olan hep iyi olmak değil bazen eleştirmek hata varsa uyarabilmekmiş neyse çoktan geçkalınmışlıkların birini daha yaşıyoruz kayıplar hep yüreği acıtıyor ama artık kanatamıyor çünkü akacak dem kalmamış gönülde......

[Selinamm]

Dostluklar öyle kalıcı olmalı ki bazen ağlamalı beraber bazende yeri geldiğinde aklmalı gözlerden yaşlar paylaşılmalı acılar ne varsa sinelerde
ama eğer dost daha söz başlamadan dostunun temiz adını kötü ye çıktı derse bu dostluktan düşman olmazda ne olur oysa madem ki söylenenler bunlardı sarmalıydı kollarını dosttunun etrafına asla doğru değil demeliydi onu tanıyorum yapmaz o böyle bişey diyecegine ne yapar dost sanılan başkasının kulağına asılsız şeyler mırıldanır hele bu davranışı hiç beklemedigi için dosttundan kşi bu defa kalbinden yara almıştır artık bundan sonra kurtulmasıda imkansız zaten
ama şunu unutmamalı insanlar
dostluklar zor bulunur bulunduğu zaman kaybetmemek lazım ..

[blueice]

Eski dosttan düşman olmaz sözüne ne kadar inanmak lazım bilmiyorum.İnsanların hayatın ve birbirinin kıymetini bilmediği,önyargılı davrandığı ve empati kurmadığı bir dünyada yaşıyorum.Ve son kalan gücümle pencerelerde günü yakalamaya ve içeri almaya çalışıyorum.Bu kadar anıdan ve acıdan sonra hala hayata asılmaya çalışıyorum geride kalan yanlışlardan ders ve tad alarak.Cesur insanların işi galiba bunu yapmak, en azından ben de cesurum diyebilirim 40 yılı geride bıraktıktan sonra.Kazançsız , boş ve yalnız geçen 40 yıl......

[blueice]

Pencereyi güne ilk açışımda bu cesaretin öyküsü başlamıştı.Yarı yolda vazgeçmek korkaklık olacaktı ve ben gerçekten korkuyormuydum?Evet bazen hayata yenik düştüğümde korktum, kaçmaya çalıştım.Ama korkunun ardından gelen korkudan daha çok ürküttü beni.Kararımdan dönmeyecek ve yolda dümdüz yürüyecektim hayatımı mutlu devam ettirmek ve sonlandırmak için.Geride kalan kadar olmasa da uzun bir yol beni bekliyordu...........

[blueice]

Tek kişilik bir oyun oynamaya başladım artık,ne izleyenim var ne de rol arkadaşım.Sahnede yalnız kalmak korkutmak yerine rahatlatmıştı beni.Belki de hayatın o ince delikli süzgecinin raftan indiği günleri yaşamaya başlamıştım.Meğer oyunları yalnız oynamak ve yolculuklara yalnız çıkmak insanı daha bir büyütüp,ufkunu güneşten daha çok aydınlatıyormuş.
-Hayat, bu kadar geç mi haber verilir bu güzellikten?Kızgınım sana........

[elpis]

kızgınlığımı da bir kenara atsam geriye kalan yolda bana katık olsa,tek başıma yürürüm sonuna kadar......

[blueice]

İnsanların nefretinin ve çocukça kaprislerinin hayatı bu kadar yorduğunu bilmiyordum.Şu ana kadar olan korkularımın,ürkekliğimin nedeni budur belki diye düşündüm bir an.Bakıyorum da ihtimalleri, geçmişi, insanları sentezlerken daha çok şey öğreniyormuş insan.En uzun yol hayat okulunun yoluymuş,onu ba kadar çok yormamıza rağmen.....

[blueice]

Takdir edilme ihtiyacını ne kadar duyarsınız? Ben artık duymuyorum,gördüm ki insanlar hep kendi yollarında yalnız yürüyorlar.Eskiden biri elimi tutsun diye beklerdim,zamanı çok kaybettim.Şimdi ise biran önce ilerleyip yetişme derdindeyim,hayata geç kalmışlığıma karşı...............

[blueice]

Ezilmişlik ve hırpalanmışlık öyle yerleşmiş ki yüreğime ,kendime söz verdiğim herşeyde ertesi gün biraz daha kırılıyor yüreğim.Yaraların kapanacağını düşünerek boş hayaller kurma diyorum kendime.En zor olanı da insanların açtığı yaralar.İnsanoğlu değişmezmiş ,hiç bir şey daha iyi olmazmış.İsyan edesim geliyor usta.Bazen de buralardan tamamen göçüp gitmek geliyor içimden.......

[blueice]

Çok yoruldum hayat,barındırdığın insanlar ve sesler çok yordu beni.Hani küçücük mutlulukların yetiyordu yüreklere,bak artık onlar da kalmamış geçen asırda gömmüşler onları hiç acımadan.Anlaşılamamanın acısı onun yerini almış.Yüreklerden , yüreğimden kan damlıyor.......................