hadi öykü yazalım

[blueice]

belki o kadında benim gibi güne sevinen pencerelerini ışıklara açanlardandı.kendi yalnızlıklarımızdan bu şekilde sıyrılmaya çalışıyorduk.baharın güneşin sevinçlerini yalnızlıklarımızın tam ortasına yerleştirip yüreğimizi aydınlatmaya niyetleniyorduk.ne kadar muhtaçmışız güneşe meğer bu kadar zaman farkedemeyişime kahrolmak için bile geç kalmışım ama işte .....

[yavuz01]

işte zaman gelip çatıyor kapının aralığından gülen küçük kız çocuğu gibi gitmek gelsede içinden hep o beklediği yere biir adım ileri gidiyor ise 3 adım geliyor nedendir ah birde kendisi bilebilse böyle davranışlarını ve.............

[SAHARAY]

blueice´isimli üyeden Alıntı

belki o kadında benim gibi güne sevinen pencerelerini ışıklara açanlardandı.kendi yalnızlıklarımızdan bu şekilde sıyrılmaya çalışıyorduk.baharın güneşin sevinçlerini yalnızlıklarımızın tam ortasına yerleştirip yüreğimizi aydınlatmaya niyetleniyorduk.ne kadar muhtaçmışız güneşe meğer bu kadar zaman farkedemeyişime kahrolmak için bile geç kalmışım ama işte .....

İşte bunları düşünürken bir yandan da suya gömülüyordu.Birden
çırpınmaya başladı.Ölümle yaşam arasında ince bir çizgide geziniyordu.
Güneşin suya vuran ışıltısı suyun altını bile aydınlatıyordu.
Son bir gayretle suyun yüzüne çıkmaya çalıştı.Gücü tükeniyordu
ve zaman daralıyordu.Bir kere sudan başını çıkardı ve masmavi gökyüzüne
son bir kez daha baktı. Sonra bir daha çıkamadı denizin derinliklerinden....
O güzel kadından geriye sadece bu şiir kaldı.


Veda ediyordu göz yaşlarıyla
denize sızıyordu duygular
dalga kıranda öksüz martı
ağlıyordu
dayanamadı gök yüzü
kız ağladı sağnak sağnak
son kez bakar gibiydi
gökyüzüne
siyah perçemli inci tanesi
gözleriyle
sonra bir adım attı ölüme
sonra hayata bir adı
ama ayrılık deplasmanında
yenikti o hep
kayıverdi geceden
denizi ateş bastı
ondan sonra o limanda
hiç bir martı hiç bir zaman
kahkaha atmadı...


''ben balıkların yalancısıyım''


SAHARAY

[--elpis]

hayatın her anı da deniz gibi zengin, deniz kadar büyük ve içinde birbirinden değerli inciler ve canlılar barındırıyordu. belki hayat denizinin en küçük balığı bendim ama yüreğim büyüktü.her sabah günü karşılayıp akşam uğurlarken ve o aralıkta nefes alıp severken, hayal kurarken büyüttüm o yüreği.küçük balığa büyük yürek, belki de bu hikayenin ismi de bu olmalıydı....

[Selinamm]

Belkide eski bir dost görmek olmalıydı bu hikayenin adı
ama ne gariptirki o dostu görmek artık heyecan vermiyo nedenini kendiside merak etmiyor değildi
sonra birden durdu düşündü evet hatırlamıştı dost dediği ve gerçekten değer verdigi kşi hak etmediği halde onu sırtından bıcaklamıştı oysa ne çok sevmişti dostunu ne çok şeyler paylaşmışlardı
artık giden gitmişti ama giden sadece eski dost değil ki asıl giden yaşanılan hatıralar oluyor
ne acıdır ki geriye sadece sırtından bıcakladığı anda söylenen sözler kalıyor..

[--elpis]

acaba yargısız infazlarmı yaşandı o gece sözler anlamaya çalışmadan hançermi sanıldı kimbilir dostlar acı söylermiş önemli olan hep iyi olmak değil bazen eleştirmek hata varsa uyarabilmekmiş neyse çoktan geçkalınmışlıkların birini daha yaşıyoruz kayıplar hep yüreği acıtıyor ama artık kanatamıyor çünkü akacak dem kalmamış gönülde......

[Selinamm]

Dostluklar öyle kalıcı olmalı ki bazen ağlamalı beraber bazende yeri geldiğinde aklmalı gözlerden yaşlar paylaşılmalı acılar ne varsa sinelerde
ama eğer dost daha söz başlamadan dostunun temiz adını kötü ye çıktı derse bu dostluktan düşman olmazda ne olur oysa madem ki söylenenler bunlardı sarmalıydı kollarını dosttunun etrafına asla doğru değil demeliydi onu tanıyorum yapmaz o böyle bişey diyecegine ne yapar dost sanılan başkasının kulağına asılsız şeyler mırıldanır hele bu davranışı hiç beklemedigi için dosttundan kşi bu defa kalbinden yara almıştır artık bundan sonra kurtulmasıda imkansız zaten
ama şunu unutmamalı insanlar
dostluklar zor bulunur bulunduğu zaman kaybetmemek lazım ..

[blueice]

Eski dosttan düşman olmaz sözüne ne kadar inanmak lazım bilmiyorum.İnsanların hayatın ve birbirinin kıymetini bilmediği,önyargılı davrandığı ve empati kurmadığı bir dünyada yaşıyorum.Ve son kalan gücümle pencerelerde günü yakalamaya ve içeri almaya çalışıyorum.Bu kadar anıdan ve acıdan sonra hala hayata asılmaya çalışıyorum geride kalan yanlışlardan ders ve tad alarak.Cesur insanların işi galiba bunu yapmak, en azından ben de cesurum diyebilirim 40 yılı geride bıraktıktan sonra.Kazançsız , boş ve yalnız geçen 40 yıl......

[blueice]

Pencereyi güne ilk açışımda bu cesaretin öyküsü başlamıştı.Yarı yolda vazgeçmek korkaklık olacaktı ve ben gerçekten korkuyormuydum?Evet bazen hayata yenik düştüğümde korktum, kaçmaya çalıştım.Ama korkunun ardından gelen korkudan daha çok ürküttü beni.Kararımdan dönmeyecek ve yolda dümdüz yürüyecektim hayatımı mutlu devam ettirmek ve sonlandırmak için.Geride kalan kadar olmasa da uzun bir yol beni bekliyordu...........

[blueice]

Tek kişilik bir oyun oynamaya başladım artık,ne izleyenim var ne de rol arkadaşım.Sahnede yalnız kalmak korkutmak yerine rahatlatmıştı beni.Belki de hayatın o ince delikli süzgecinin raftan indiği günleri yaşamaya başlamıştım.Meğer oyunları yalnız oynamak ve yolculuklara yalnız çıkmak insanı daha bir büyütüp,ufkunu güneşten daha çok aydınlatıyormuş.
-Hayat, bu kadar geç mi haber verilir bu güzellikten?Kızgınım sana........