hadi öykü yazalım

[güney]

Gözlerindir hergün sevgiyle bakan bana ve her gün gözlerinle açarım yapraklarımı hayata.....

[Karakarizma]

her yaprakla damarlarım iner taa toprağa suyunu almaya

[--elpis]

toprak hayata kaynak olmuş oradan geldim ellerimle hala ona bağlıyım

[atmaca34]

ve kopartım seninle tüm bağlarımı kader örsene onunla olan nefret dolu ağlarını

[blueice]

nefret koparttı ama ben yine besledim hayalleri ümitleri,pencere hep açıktı ve gün her sabah gülümsedi bana.

[--elpis]

akşamları da günü uğurladım elimde çiçekler dudaklarım da gülümsemeyle

[Karakarizma]

Hiç eksik olmazsa gökyüzündeki ay işte o zaman mutlu olurum ben

[sarahhh]

ben ben ben neden hep sırtımdan vuruluyorum ki; neden. bir insana deger ver onu önemse kendinden bile deger ve o ne yapsın sana küçümseyerek baksın ve senin hatalarını görmek için öyle sinsice sana baksın ki her defasında seni ignelesin ...
hayat böyle hep açımasızmı yoksa biz mi çok kötüyüz?
hani vardır ya saksıda bir çiçek onu beslersin onunla konuşursun ona zaman ayırırsın bazen çok duygulandıgında onun yanında ağlarsın bilirsinki onun yanında ağladıgında aglama hep onda gizli kalacak. peki saksıdaki çiçek ne olacak? günün birinde kuruyacak gözlerinin önünde kuruyacak ve elinden hiç bir şey gelmiyecek ve sen yine yanlızlıga mahkum olacaksın neden hep ayrılık var neden ölüm var ki...

[blueice]

doğum olduğuna göre ölüm de var hayat güneş gibi doğuyor ve batıyor.....

[SAHARAY]

blueice´isimli üyeden Alıntı

doğum olduğuna göre ölüm de var hayat güneş gibi doğuyor ve batıyor.....

Kadın bunları düşünerek dışarda yağan yağmura aldırmadan, kendini sokağa attı.
Yüreğinde son açılan yaradan hala kan damlıyordu. Aslında bu ilk değildi daha
önceleride ruhunda derin yaralar açılmıştı. Ama son yarası öldürücü olmuştu.
Diğer yaraları nasır bağlamışken son yarası hala kanamaya devam ediyordu.
Bir yanında umutları diğer yanında hayalleri yağmur damlaları gözyaşlarıyla
birbirine karışıyordu. Nereye gittiğini bilmeden saatlerce yürüdü ve masmavi
denizin kenarında buldu kendini.

Gözleri dolu dolu maviliklerde kayboldu.
Bir yanında hayalleri diğer yanında umutları,yüreğinde kanayan yarasıyla
denize doğru yürümeye başladı. Gözyaşları yanağından inci taneleri gibi
yuvarlanıyordu. İlk önce umutları yavaş yavaş suya gömüldü daha sonra hayalleri.
Bir kaç adım daha attı ve masmavi denizin içinde kaybolup gitti.
Umutları ve hayalleriyle balıklara yoldaş olmayı seçti.


SAHARAY