Bir Bulut Gibi ...

[k.mutluluk]

Yazar Ethel Behar
Amip duygulu insanlar içinde yapayalnız kalmışım. Merak eden yok; başka duyguları, karmaşık gelene dek aynı hücrede labirent yaratmak için çırpınan cüce hevesli insanlardan bıktım usandım artık. Ben de mi onlar gibi olmalıydım, ama küçüklüğümde alıştırmadılar ki beni! Aynaya baktığımda benden başka herşeyi gördüm ben, öbürleri gibi sadece suratımı görmedim ki, her an benimle olan, hiç değişmeyen ifadeleri bilemedim ki ben. İfadem hep farklıydı benim, çeşit çeşit, an an, varla yok arasında gidip gelen, damlalar ve gülücükler ağzımın kenarından akan. Batık kentin en sevdalı dinleyicisi, bebek bakışlı kocaman cesur yürekler, ufaklığımdan beri kıskandığım maceralar su dolusu. Sözlerimiz kadar keskin uçurumlar kafamdaki hayal penceresinden gözükmete dikkatlice bakılınca. Sonra upuzun, masmavi, sessiz bir ufuk havanın hafifliğiyle flört etmekte, herkesin gözü önünde. Ben bu manzaranın çocuğuyum işte, zihnimin penceresindeki manzaraya layığım başka hiçbirşeye değil. Yağmurlu rüyaları hep sevmişimdir, ben aslında suyu sevmişimdir hep. Size su aşktır desem ne dersiniz bana? Bana göre su aşktır. Şırıllara bulanıp yanağıma en serin öpücükleri konduran nehir, sonra da, ben ağlarken en iyi dostum olan yağmur olur ve ben ona aşık olmamak için kendimi zor tutarım en favori bulutumun üzerinde.


Bütün renkleri kıskandıran bir renk yaratabilseydim keşke, acaba kimsenin daha keşfedemediği bir renk var mı? Var! Sevginin rengi... ne renktir sevgi sizce? Kırık kalplerin kırmızısı mıdır, yoksa ağlayan gözlerin mavisi mi? Sevginin rengini ben biliyorum ama tarif edemiyorum. Şeffaf gibi ama çok mat, güneş gibi ama çok serin. Pamuk bulutumdan bakıyorum aşağıya yine, karınca insanlara bakmak için. Ne kadar da minikler buradan, ne kadar da sıradanlar. Bu yükseklikten ne kadar aynılar. Neden insanların aynı olduğunu herkesin eşit olduğunu göremiyoruz, yoksa herkesin yüksekte bir bulutu mu olmalı benimki gibi. Neden bu kadar önemsiyoruz bizi üzen şeyleri, kişileri? Halbuki tek eksiğimiz bir bulut, yükseklik.

Duru duyguların şeffalığını kıskanan penceremin camları çatlamaya başlıyorlar, tıpkı bir zamanlar en yakın arkadaşım olan diş perisi gibi. Ufakken düşen dişlerimi yastığımın altına koyardım, diş perisinin gelmesini beklerken bir gözüm açık hep uyuyakalırdım ve sabah yastığın altına baktığımda diş hala duruyor olurdu gece bıraktığım yerde, ne hediye ne birşey, sadece hayal kırıklığı. İşte insanlara ve perilere inanmayışım bu yüzdendir. Önce perinin beni aldattığını düşündüm, sonra beni aldatanın bana peri masalları anlatan ebeveynlerim olduğunu anladım. İşte bu yüzden hep çocuklarla arkadaşlık yapmak istiyorum, yarattıkları hayal dünyalarında onlarla yaşamak. Çünkü tek gerçek onların dünyasıdır. Bir merhaba, tatlı, içten bir gülümseme bana yeter. İnsanlık adına. Benim adıma. Bulut, çocuk, ben.... uygun olan nedir?