Besmele Çeken Hristiyan Kasap

[RABİA]

Osmanlı'nın,model alınabilecek çağını aşan özelliklerinden biride cami,kilise ve havranın yan yana durduğu bir üst kültür tesis etmeyi başarmış olmasıdır.Bu üst kültürün tesisi"ilahi mesuliyet"e dayanıyordu.Zaten Osmanlı fetihlerinin temel felsefesi de bu ilahi mesuliyete dayanan bir zihin dünyasının ürünüdür.Ülkeler fethetmek,yeni topraklar kazanmak,güçlü bir devlet kurmak, geniş halklara hükmetmek gibi seküler dünyanın temel ideali olarak görülen hedefler Osmanlı için bir amaç değil bir araçtı. Zira Osmanlı'da,daha doğrusu bütün İslam toplumlarında hakim zihniyet,dünyalık elde etme esası üzerine değil "i"lay-ı kelimetullah" gibi üst bir ideal etrafında şekillenmiştir.
Temel hedef İslam dininin yücelmesi,korun ması ve bu İslam nimetinden bütün insanlığın istifadesidir.Güçlü bir devlete,fetihlere de bunun için ihtiyaç vardır.Damat İbrahim Paşa'nın,"En büyük cihangir kimdir?"sorusuna,şair Nedim'in"Paşam,en büyük cihangir en çok gönül fethedendir"cevabı bu anlayışı yansıtan enfes bir anekdottur.İşte Osmanlı,zor olanı;yani ülke fethini yürek fethine dönüştürebilmiş ve kalıcı bir medeniyet inşa edebilmiştir.Bu anlayıştan dolayıdır ki Osmanlı topraklarında aşağıdaki örneklere çok şahit olursunuz:

Hıristiyan kasap Dimitri,satmak üzere aldığı hayvanı dükkanında keserken besmele çekiyor.Bu durum Müslüman arkadaşı Şükrü Efendi'nin dikkatini çekiyor ve soruyor:"Dimitri,sen Hıristiyansın. Hayvanı keserken neden besmele çekiyorsun?"
Kasap Dimitri şu ilginç cevabı veriyor:" Kuzum Şükrü,bunu hepimiz yiyoruz.Müslümanda yiyor,Hıristiyan da.Müslümanların da içi rahat olsun, hem ben vebal altında kalmayayım."