Hayatı bir kalemde silip atmakmı kolay Yoksa bir kalemde yeni bir hayat kurmakmı ....

Köşe başlarında duruyorum bazen...Arkama bakıyorum gelen var mı diye.Belki delicesine istiyorum arkama döndüğümde birilerini görmeyi.Ama her seferinde bomboş oluyor. Canım acıyor sanıyorum her görüşümde aldanmışlığımı;acımadığını anlayınca da garip bir hüzün kalıyor yalnızlığıma eşlik eden.sonra da bir huzur kaplıyor içimi.sanki birisini öldürmüşüm gibi...Sanki dünya artık bir kişi daha yalnız ve bir kişi daha düzenliymiş gibi.Sonra düşünüyorum,düşünüyorum da;bir anlam veremiyorum hiçbir şeye.Sanki...Sanki daha zor olmalıydı üzülmek...Yada yıpranmak,eskimek taşlara sürte sürte...Eskimişlik aynı olsa da taşlar daha sivri olmalıydı sanki.Delip geçmeliydi bedenimi.Öyle bir kan akmalıydı ki;öldürdüğüm bedenleri unutmalıydım. Dualarımda,yalvardığım,süründüğüm,yandığım ama bir türlü arınamadığım gecelerde,aklıma geliyorsun.Oysa güzel oluyordu hayaller sen de içinde olunca.Ulaşılası oluyordu her şey seninle bütünleşince.Hem ben seni sevmeyi de değil;Sadece seni sevmiştim...Saflığımın son kırıntılarını da kullanarak kumdan kaleler yapmıştım içinde sarılarak uyuyacağımız...Tavanlarında bırakacağımız düşler yapıştırmıştım gözlerimize. Şimdi o düşlerimiz karanlığımda benimle.Ama geceleri seviştiğim ruhunda bile sensizliğin kokusu var.O da kaybolmaya başladı günden güne ya;rüzgara laf anlatamadım,eriyor kumdan kalemiz... Köşe başlarında duruyorum bazen.Dönmüyorum arkama.Oturup kalıyorum kaldırım taşına,gözlerim kararıyor;ama ölemiyorum.Canım acıyor sanıyorum; ACıMaDıGıNı anlayınca ağlıyorum... !!!