Çocukları gördüm
Koşup,oynaşıp,coşan...
Balonları gördüm rengarenk kurdelalar
Bir çocuğun elinden kurtulup kaçan
Özgürlük türkülerıne sevdalı...
Dağları gördüm sıradağları
Dağlarda bulutlar sıra sıra
Günbatımları uzakta
Adımlarını gördüm yalınayak
Siyaha boyadığım gözlerini ardından...
Gölgelerdeki sisi dağıttım
Dağlardan aşağı koştum
Düşlerıme seni yazdım.Kocaman...

Sadakatin cenaze törenindeki labirentte kaybettim düşlerimi, ruhum yalanlar ülkesindeyken. Sisler çıkmazındaki yüreğim gözyaşlarımdan kedi merdiveni yaptı, içimdeki çocuğu avutmak için. Heyhat! Sen yoktun! Sadece yalanlarınla vardın.

Zaten sen hiç olmadın ki. Lunapark aynalarındaki bir yanılsamaydın sadece.
The Beatles’ın “Sarı Denizaltı”sında yitirdim benliğimin sevda şarkılarını. Müzisyen yanım yalnızlıklar okyanusunda boğuldu göz göre göre. İmdat çığlıklarım...

Şimdi düşsem,ayağım takılsa bir taşa düşsem...Kim kaldıracak beni...?

Yoksun ki..

Şimdi ağlasam,kim silecek gözyaşımı,kim teskin edecek beni...?

Yoksun ki...

Bir şarkı söylesem,bir şiir okusam kim dinleyecek beni sabırla ...?

Yoksun ki...

Senin bu kadar yokluğuna hangi varlığımla katlanacağım ben can...? Söylesene...

Rabia