Yokluğuna Çarpıyor Tüm Zamanlar.

Yokluğuna çarpıyor tüm zamanlar. Sensizlik ağlıyor duygular şehre bakıp.

Hayaller düşmüş sokakların arasında. Şarkılar ya eksik kalıyor ya da

yokluğunun farkında. Ellerinin dokunduğu yerde hala izler saklı. Sözlerinin

geçtiği sokaklarda çaresiz bir yankı. Seslerden bu yüzden kaçtım. Oysa

mesafelere yenik yüreğin belkide haklı. Gidişinle beraber gelen avareliğim

dolaştırıyor beni seninle tüm başlangıçları yaşadığımız yerlere. Kaçmak

istediğimde ellerinin dokunduğu yerlerde bıraktığın izlere gömülüyorum.

Sözlerinin yankısı sarıp sarmalıyor tüm bedenenimi. Ve ben yokluğunun

ardındaki çığlığının bedeniyle boş özlemini yüreğimde tutuşturarak. O

ateşte yakmaya çalıştığım tüm anıların bir yangın gibi büyüyüp, beni

yakmak isteyişindeki o arzu karşısında çaresiz kalarak… Hala sokaklar o

küllerin kokusuyla dolu. Üzerinde bir önceki günden kalma ayak izlerim.

Beklide bu yerlerin senide çağırdığını zannederek, gözlerimin seni ayak

izlerini arayışındaki aldanış… Hiçbir şey yok oysa. Sadece bir önceki

günden kalma ayak izlerimin üzerindeki tozu temizleyeceğim. Çünkü seni

kaybettiğim gibi bir avuntu bile olsa bu yerleri ve hiçbir zamanın istemediği

o saatleri kaybetmek istemiyorum. Seni asla bana vaat etmeseler bile…

Orada harcadığım tüm zamanlarla o küçük hatıraları beslemek istiyorum.

Her ne kadar yüreğimin orada incindiğini hissetsem bile, içimdeki o asi

arzuların bu acıya alıştığını ve vazgeçemeyeceğini anlıyorum. Sen bu

kente döner misin bilmiyorum; fakat buraya bıraktığın bu kutsal mekânı

her an tapılan bir put gibi ziyaret ediyorum. Senin başka hiçbir yerde

böyle kutsal bir mekân bırakamayacağını bilerek… Çünkü seni en çok ben

sevdim. En çok ben hak ettim. Seni en çok sevenin, seni en çok hak eden

kişi olmadığını bilerek… Hatta o kutsal mekâna o kadar alıştım ki seni artık

tanıyamaz oldum. Kim bilir gözlerimin hatırladığı yüz senin yüzün değildir

beklide. Ve sen tüm senlerden vazgeçerek geriye dönsen bile sen bu

mekâna yabancı kalırsın. Duyguların ağladığı, hayallerin düştüğü sokaklar

artık ikimize ait değil. Çünkü sen her yeri, her anıyı, her acıyı ve

dokunulmaya kıyılmaz çocuk saflığındaki aşkı bana bir miras olarak bırakıp

gittin. Beraberinde gittikçe koyulaşan gölgenden başka hiçbir şey

olmayarak. Ve zaman seni bana unutturmadı; fakat sen tüm

yüceltilmişliklerden indirildin. Seni yücelttiğim her yere yaşadığımız bir

anının hayalini astım. Senin yüzünü hayallerimin seni anımsadığı anıların

arasından çıkararak…. Ve asla buraları terk edemeyecek bu kutsal mekâna

senin yüzünün şeklini vererek… !

SeNN!