Köşe başlarında duruyorum bazen...Arkama bakıyorum gelen var mı diye.Belki delicesine istiyorum arkama döndüğümde birilerini görmeyi.Ama her seferinde bomboş oluyor. Canım acıyor sanıyorum her görüşümde aldanmışlığımı;acımadığını anlayınca da garip bir hüzün kalıyor yalnızlığıma eşlik eden.sonra da bir huzur kaplıyor içimi.sanki birisini öldürmüşüm gibi...Sanki dünya artık bir kişi daha yalnız ve bir kişi daha düzenliymiş gibi.Sonra düşünüyorum,düşünüyorum da;bir anlam veremiyorum hiçbir şeye.Sanki...Sanki