oniki: tünelden cikis

kapi aciliyor. beni hücreye baglayan kelepcelerimi cözüyorlar. Beni alip baska bir bölüme götürüyorlar. Yataga atiyorlar. Kapiyi kapatip gidiyorlar.

Zaman. ilk aklima gelen sey, zaman. Cevremde agir bir sis. ses sisi. hic ses sisi olur mu demeyin, bu beynimin etrafindan cevreme yayilan, her sesi bastirilmis yankilariyla duyulan bir sey. Kapinin kilidini duyuyorum. Biri, doktor olmali giriyor. Birseyler söylüyüyor. birseyler mirildaniyorum. Belki de istedigi budur, cekip gider, diye geciyor icimden. Cikiyor. Kapi acik. sanki icimden kapi acik demek istiyorum. Birileri gelip gidiyor. Yemek getiriyorlar. Kokusu icimi bulandiriyor. Biri yaklasiyor. Bu gardiyan degil, doktor da degil. baska bir tutuklu olmali. Birseyler söylüyor. Cikmasini istiyorum. ona ben mi söyledim. nasil anladi. Gitti. Keske gitmeseydi diyorum. Ama bunlar da konusmadan duramazlar ki. Ah surada otursa, kapinin yaninda. birseyler yapsa. el isi falan. sigara icse mesela... gözümün ucuyla izlesem. üstüme gelmeseler.
...
beynimdeki hücreye geri dönüyorum. buranin kapisi yok.