sekiz: sessizlik icinde üc soru

Kendime gelmem demek sessizligin icinde yasamak demekmis. Sessizlik ve sessizligin icinde yankilanan ayni gürültülerin yankilanmasi . Küfürler, anahtar sesleri, acilip kapanan kapilar, ayni arabanin ayni saatte gelisi, yükü indirisi, gidisi. Hergün ayni isi görenlerin cikardiklari sesler, hep ayni. Belli bir süre sonra bu sesleri duymuyorsun. Yalnizca sessizlik. Sessizlikte dolanirken psikologun verdigi üc soru beynimi deliyorlar: Anne-babam yedi yasimda kadar benim icin ne yaptilar. Ben onlar icin ne yaptim. Onlara bu yedi yil icinde hangi zorluklari cikardim. Sorulari yanitlamak icin kafami zorladikca, sessizlik ile gürültünün arasinda kaliyorum. Hayir yanitlamiyorum, yoguruyorum. Beynimi bu sorularla yoguruyorum.
Ne olacak bu ilk yedi yilda. Ben de her cocugun yasadiklarini yasamadim mi. Anam beni dogurdu. isteyerek mi dogurdu. Benim dogmama sevinmistir, belki de. Oglu oldugu icin. Babamin sevinip sevinmedigini bilmiyorum. Iste babasiz büyümenin sonuclari. Böyle hapislerde cürürsün. babam beni hic kendine yakistiramadi. Abim onun ilk ogluydu. Onun yerini alamazdim. Üstelik de beni hep annemin kardesine benzetirler. Evde durmayan, kacan, arada bir eve ugrayip evde ne varsa silip süpüren kardesine. Herhalde böylece benim de kaderim de onunki gibi cizilmisti. Evde istenmeyen evlat. Madem istenmiyorum o zaman istedigimi yapabilirim. Nasil olsa degisen bir sey yok. Iste her zaman babama yalakalik yapan, onun attigi tokada bile tesekkür eden biri. Annem benim bebekligimi hic anlatmadi. Zaten icine kapanik bir kadindi, korkakti. Ona bebekligimi de sormadim herhalde. Fotografim var mi bu yillardan. Evet, bir bayramda cekilmis bir bebeklik fotografi var. Dayim cekmisti. Annem fotografa baktiginda benim hakkimda bir sey söylemez, fotografi cekene beddua ederdi. O zaman annemi kandirmis, bileziklerini gizlice bozdurup götürmüs. Bir daha dayimi bulabilirsen bul. Babam isin farkina varinca annemi hastanelik etmis.
Iyi ama ben fotografta ne yapiyorum. Kimin kucagindayim? Babam var mi fotografta, yoksa dedem mi arkada oturan adam. Neden fotografi hatirlayamiyorum? Bebekligimin tek fotografini görüsmeye gelince abimden istetecegim. Bebekligim ilk cocuklugum yürümeye baslar baslamaz sokakta gecmis gibi. En iyi animsadigim sey evimizin arkasindaki bos arsada arkadaslarimla oynamamiz. sanki üc yasindan sonra annem benim icin hic bir sey yapmamis gibi. Babam zaten oldmagi zaman daha iyiydi. Herhalde günüm söyle geciyordu. Kalkiyor, abimle birseyler yiyiyor. Disari cikiyor, abimle vede biseyler yiyiyor, disari cikiyor, abimle birseyler yemege eve geliyoruz. Annem bizi azarliyor. Üstümüz basimiz kirlenmis. Evden cikiyoruz, babam gelmeden eve dönüyor. Annem bizi yikiyor. Yikarken kiziyor. Aksam programini seyrediyoruz. Babam geliyor. Annem yakiniyor, babam kiziyor. genellikle ben, arada sirada abim, bazen annem tokatlaniyor. Eger cok kötü bir dayak degilse birseyler yiyiyoruz ve yatiyoruz. Yok topluca dayak varsa, babam da kizginsa, o zaman aglayarak yataga gidiyoruz. Iste böyle bir cocuktan katil olmaz da ne olur! Hersey onlarin bizi yetistiremediginden. Sevgi görmemisiz ki. Abim kendini okumaya verdi, odasina kapandi. Ben sokaklarda kaldim. Hatta 6-7 yasinda abimi sokakta ben savunurdum. O dövülünce bir köseye cekilir aglardi, ben de hem aglar hem dövüsürdüm. Elbette sonra annemden dayagi da ben yerdim. Sonra bir de kiz kardesim oldu. Alti yasindayken neden nasil demeden annemin bir cocugu daha oldu. Ondan sonra benim vele pek iliskim de kalmadi herhalde. Isin en iyi yani annemin beni dövecek gücü de kalmadi.
Peki ben ev halki icin ne yaptim. Abimi sokakta savunan bendim. Daha sonra kizkardesimi. Babamin tokatoglaniydim, tokadi bütün ev halki icin yedim. Elbette sonra sokaktaki cocuklardan onun acisini cikardim. daha alti yasindayken mahalle cocuklarini dizer onlara tokat selami cektirirdim. Yan yana dizili cocuklar ya benden tokadi yiyecekler, ya da yanindakine tokadi atacaklar. Tokat atamayan okkali bir tokadi benden yerdi. Cocuklarin birbirini dögüsü hosuma giderdi. Gücsüzlerden de nefret derdim. Abimi bu nedenle cok dövdürdüm, sonra da onu döveni dövdüm. Yani evin kavgacisi ve dayak yiyeniydim. Bir evin böyle birine ihtiyaci var midir? Annemin isine gelmis midir benim dövülmem? Tokadi yiyince annem ne yapardi? Gözyaslarimi siler miydi? Silerdi sonra da beni iteleyerek yataga yatirirdi. Sanki ben sucluymusum gibi. Aglamama kizardi.
Ücüncü soruyu pek anlamadim: ilk yedi yasina kadar benim aileme ne gibi sorun cikar misim? bebekken anneme yük olmusumdur herhalde. Annem zaten mutsuzdu. Neden mutsuzdu. Ben miydim onu mutsuz eden? hayir ben degilimdir herhalde. Babamdi onu mutsuz eden. Babamla büyük umutlarla evlenmis sonra da nasil bir adama asik oldugunu cok gec anlamis ve sonra da teslim olmus. Benim yapacagim bir sey yok. Bir cocuk nasil anne babasinin iliskisinden sorumlu olabilir. Hayir ilk üc dört yilda ben onlara zorluk cikarmadim. Ama sonralari sokaktaki kavgalarim nedeniyle annem komsulardan cok dert dinledi. Ama baska ne yapabilirdim ki? Sokakta ya dövülürsün ya da döversin. Abim dövülürdü ben dövmeyi ögrenmek zorundaydim. Eger o da benim gibi kavgaci olsaydi, belki benim o kadar kavgaya karismam gerekmezdi. Pisirik abimin acisini cikarana kadar az dayak da yemedim degil. 6-7 yasinda basladim milleti iyice islatmaya. Yoruldum, zaman da nekadar cabuk gecmis. Simdi pisikologa cikalim bakalim o bu hikayeye ne yiyecek.