yedi: Gözlerim acilmaya basladi

Hapishanede gecen günlerimi yeniden göszden geciriyorum. Penceremde bacaklarimi uzatmisim, günes yavas yavas beni isitiyor. Aylardan nisan. Demek tam ikibucuk senedir evden ciktiktan sonra kendime geliyorum. Gözaltinin nasil gectigini bilmiyorum. Tamamen bir karabasan. Umut, umutszukluk arasinda gidip gelen bir geceler. Kendime kahretmeler. Filmin durmadan geriye sarilmasi. Neden sorusu. Neden ben. Neden adam. Neden o gün. Neden... Tanriyi bile unuttum günler. O da beni unutmustu. O beni gönderdi, o adamin eceli sen olacaksin dedi. Oydu beni secen. Artik geriye dönüs yok. Kukla görevini yerine getirdi. Simdi aylari, günleri, saatlari cekmek kaliyor. Bugün 18 ime girdim.
Yandaki hücrede kalan arkadasim bacaklarini uzatarak demir parmakliklar arasindan cigaralik salliyor. Bugünün serefine cekiyorum. "eyy, millet, bugün onsekizindeyim ve ben bugün dünyanin .mina koyuyorum." Alksilar, bagrismalar, küfürler. hic bir sey umrumda degil. Oysa bu günü nasil iple cekiyordum. Bu gün ehliyetimi yapmis olacaktim. Belki de bir araba alacaktim. Mahallede tur atacaktim. Bugünle o özlenen günün tek ortak yani cigaralik icmem. Baska hic-bir-sey degil.
Salliyorum kendimi. Yalnizligimla boguyorum. O gün disari cikmayacaktim. Bicagi almayacaktim, onunla karsilasmayacaktim. Yoluma gidecektim...
Keskeler beni boguyor. Bir ip olsa gözümü kirpmadan asarim... oysa yasanacak ne kadar cok sey vardi.