RSS Feed  Bak

ISI_mail

on: hic

Değerlendir
Yazan: , tarih : 13-07-2008 , 11:35 PM (548 bakış)
Yukariya, seminer odasina ciktigimda bir gariptim. Bütün gece ugrastim durdum. Sabah basagrisiyla kalktim.

Semineri yöneten psikologa bir süre oturuma katilmayacagimi söyledim. Ona neden katilmayacagimi söyleyecektim, sormadi. Neden katilmayacagimi merak edip etmedigini sordum. Istersen söyle dedi. O anda sanki beynimde hazirladigim bütün cümleler eridi. Bu iki yüzlülük nedir? Beni böyle sorularla ugrastiran, kizdiran, icimi söküp aldiktan sonra siritan, kendinden emin, ukela... Benimle dedim, benimle kuklayla oynar gibi oynayamayacini söyledim. Seminerdekiler araya girdi. Gardiyan arkamdan kollarima yapisti.

Götürün dedi.

Süklüm püklüm geri döndüm. Söyleyeceklerimi söyledim mi? Kizdigim kim? Yoksa önümdeki yeni sorulardan mi korkuyorum. Bundan sonra gencligim sirada. Ilkokul, orta okul vs. iste orada dügüm koptu.
Söylediklerimden degil, söyleyeceklerimden korkuyorum.
Beni bu durumda kendimi parcalayacagimdan korkuyorum. Ondan sonra ne kalacak? Hic. Bir hic! Benim hicten de kötü oldugumu ortaya cikaracak. Hayir hiclikten de öte biri oldugumu kendi ellerimle kazdigim kuyuya gömdürecek. Seminere katilmamaliyidim. Ah kafa ah. Nereden tutturdum ben de katilayim diye. Simdi cik isin icinden. Kogusun kapisi aciliyor. Kimseyi görmek istemiyorum. yemek yapmislar bana da bir tabak ayirmislar. Yemegi getirene girisiyorum. Tekme tokat giriyorum. Kimdir nedir bilmiyorum. Baskalari geliyor. Gardiyan mi öteki tutuklular mi. Dövüsüyorum. Artik dayak yeme sirasi bende. Karnima gögsüme, basima tekme, yumruk, kafa, her bir seyle dövüyorlar. Birileri kollarimdan sürükleyerek beni hücreye götürüyor. Icimden bir sevinc dalgasi. Atin beni diyorum, beni köpeklerin önüne atin....
Etiketler: Yok Ekle / Düzenle Etiketler
Katogoriler
Katogorisiz

Yorum

Yukarı Çık